De hellingen rondom Buinne-Sìth stonden in bloei met de laatste bloemen van de zomer. Beemdkroon en vogelwikke, grasklokjes, blauwe knoop en de laatste heide toverden het dal om in een voornamelijk paarse vlakte, waar de kleine, gele hengel weinig tegenin kon brengen.
Bran had haar verteld dat je pas wist wat velden vol wilde bloemen betekenden als je een machair had gezien, maar Buinne-Sìth lag te ver van de noordwestelijke kusten van Schotland voor deze vruchtbare kustweides. Op haar beurt had ze hem proberen te vertellen van de bollenvelden in haar eigen land, maar ofwel had hij er zich geen voorstelling bij kunnen maken, ofwel was hij te chauvinistisch om de schoonheid van zijn eigen land afbreuk te laten doen, want hij had daar met een schouderophalen op gereageerd.
Hoe dan ook waren de wilde hellingen van het land dat ze het hare mocht noemen, adembenemend mooi in deze tijd van het jaar.
De zwaluwen waren al vertrokken en spoedig zouden de andere zomergasten volgen, maar zij zouden vervangen worden door andere vogels, die de winter hier zouden doorbrengen. Wilde zwanen zouden komen uit IJsland en de plaatselijke houtsnippen zouden aangevuld worden met massaal uit Rusland gevluchte soortgenoten.
Tsjiltske had haar taken gedaan voor vandaag. De kinderen waren gevoed, de eieren waren geraapt en de melk gekarnd. Ze had gesponnen en geweven, genaaid en gevold. De was hing te drogen, de vloeren waren geschrobd en de bedden verschoond. De haver was geoogst, gewand en gemalen, de uien gekuild. Tot de slacht in november was er nu even welverdiende en broodnodige lucht.
En toen er na regen een breuk in de wolken kwam, was ze met een omslagdoek naar buiten gerend om van de laatste zonnestralen te genieten.
Want Tsjiltske wist iets wat niemand wist: de komende winter zou de zwaarste uit de geschiedenis worden en ook al zou de rampspoed in Schotland nog relatief meevallen, het zou koud worden. Tsjiltske wist dit, omdat ze uit de toekomst naar het verleden gereisd was.