De gisant vertoonde zulke grote gelijkenis met de overledenen in het leven hier op aarde, dat Gwide nauwelijks zijn tranen kon bedwingen. Liefhebbend tot in de dood hielden ze elkaars hand vast, maar alleen wie de graaf en zijn gemalin gekend had, wist hoe groot hun passie was geweest. God had hun een unieke liefde geschonken, maar ook grote obstakels op hun weg gelegd en te vroeg uit dit leven getrokken.
"Ik mis jullie," fluisterde de zeventienjarige schildknaap, terwijl hij vocht tegen de tranen. Hij wilde niet huilen, hij mocht niet huilen! Hij was juridisch mondig, hoewel nog niet volkomen volwassen en onafhankelijk, hij was op weg een ridder te worden, hij was de zoon van een graaf! Wel, de bastaardzoon, want door de obstakels op hun weg had zijn vader niet met zijn geliefde kunnen trouwen, maar dat deed niets af aan Gwides status. Hij zou zijn grootvaders erfgoed, de burcht van Quenecrocht en het bijbehorende land, erven. Hij zou spoedig op het slagveld staan. Hij mocht niet huilen.
Hij hoorde de zachte stappen achter hem op het zachtgele, marmerachtig gevlekte kalksteen en wist dat het abt Andebert was. Hij zou de tred van de man uit duizenden herkend hebben. "De wond is nog steeds niet geheeld, is het wel?" vroeg hij vriendelijk en zijn stem verstierf in de onmetelijke ruimte van de kloosterkerk.
Gwide schudde zijn hoofd, want hij kon niet spreken.
"Wat heeft heer Witege je geleerd? Over gewond raken op het slagveld?" ging de abt verder.
De knaap schraapte zijn keel. "Dat ik de pijn moet omarmen en onder ogen moet zien. Dat als ik dat doe en me erop concentreer, als ik mijn ademhaling onder controle houd en niet in paniek raak, de pijn beter te verwerken is."
"Juist. En dat is met wonden van de ziel niet anders, mijn beste Gwide. Je bent er tot nu toe voor weggelopen. Maar vluchten is niet juist."
Gwide glimlachte. "Ook niet op het slagveld."
De wijze abt glimlachte ook. "Het leven is soms net een slagveld. Er zijn veel overeenkomsten." Hij ging naast de jongeman staan, zodat zijn menselijke nabijheid tot steun kon zijn.