Na ruim twee maanden weer een blog met nieuws. En wat voor nieuws! Ineens drie boeken erbij!
Maarre… is dat geen overkill? Hoezo ineens drie?
De reden is dat ik sneller schrijf dan ik kan publiceren. Ik wil in de herfst een nieuwe serie gaan uitbrengen, maar dan wil ik alle boeken over Damiens leven in de kast hebben staan. Dan kun je denken: waarom dan niet eerst deze drie boeken uitgeven? Maar daar is een simpele reden voor.
De serie over Damien Kingston in de Amerikaanse Burgeroorlog is gereed. Het laatste deel is uitgebracht en ligt in de bibliotheek en dus is het voor zowel de lezer als mezelf tijd voor iets heel anders, zoals een tijdje geleden al aangekondigd.
Een raamwerk met achtergrondverhalen
Maar als ik schrijf, ‘ontwerp’ ik altijd eerst uitgebreide achtergronden, stambomen en geschiedenissen voor de belangrijkste personages, informatie die hooguit via kleine verwijzingen in de boeken terechtkomt en dus puur voor mezelf is.
Dat is ontstaan, omdat ik bij mijn eerste boek ooit geschreven merkte dat ik halverwege begon af te dwalen. Personages die in het begin blauwe ogen hadden, hadden dan ineens groene. Leeftijden waren veranderd. Wezen hadden ineens weer ouders. Dat soort dingen wilde ik voorkomen en dus schreef ik een raamwerk en beschreef ik uitgebreid het uiterlijk.
Dat hielp me niet alleen consistent in de beschrijving van het personage te blijven, maar hielp me ook het karakter te vormen aan de hand van wat iemand meegemaakt had in zijn jeugd. Een gebeurtenis in het verre verleden kan gevolgen hebben voor hoe men op iets reageert later. Iemand kan bijvoorbeeld ergens bang voor zijn of om bepaalde dingen snel boos worden. Dat geeft een personage meer diepgang en maakt hem of haar minder ‘plat’, zoals dat zo mooi heet.
Ik had dus voor Damien ook veel achtergrondinformatie bedacht. En naarmate de vier boeken groeiden, kreeg ook Damiens jeugd steeds meer vorm. En toen was de serie af. Niet dat de boeken toen al uitgegeven waren, want zoals gezegd duurt dat altijd een tijdje. Je kunt niet elke maand een boek aan je uitgever aanbieden en het proces van publiceren, maken van een kaft, corrigeren etc. kost veel tijd en ook wel geld.
Van kattebelletje tot roman
En terwijl ik dus wachtte tot ze alle vier uitgegeven zouden zijn, besloot ik puur voor mijn eigen plezier Damiens jeugdgebeurtenissen, die alleen bestonden als een kattebelletje met aantekeningen, uitgebreider te beschrijven in romanvorm. En naarmate ik schreef, groeide ook dit verhaal. Er kwamen meer verhalen bij, meer ideeën. Research leidde weer tot andere invalshoeken en uiteindelijk had ik twee romans vol.
Ondertussen was ik echter ook wel nieuwsgierig geworden naar hoe het Damien zou vergaan na de Burgeroorlog. Het klinkt gek dat je nieuwsgierig kunt zijn naar een karakter dat je zelf geschapen hebt, maar omdat ik dus nooit bedacht had hoe het na 1866 zou gaan, wist ik het dus zelf ook niet. Ik vroeg me vaak af hoe hij bepaalde dingen zou aanpakken, of al zijn plannen uitgekomen waren. En mijn man, mijn trouwste fan, bleef me ook maar vragen hoe het afliep.
En zo begon ik ook dat verhaal te schrijven. En de periode 1865-1890 is bijzonder interessant in de Amerikaanse geschiedenis. Het Wilde Westen spreekt immers tot de verbeelding, dus er was materiaal genoeg. Bovendien zijn westerns een oude liefde van me, dus ik had veel plezier in het schrijven.
Haken en ogen
Toen moest ik beslissen of ik ze aan mijn uitgever aan zou bieden. Daar zitten nogal wat haken en ogen aan. Bij mijn uitgever moet je als schrijver een zekere minimumafname garanderen. Dat is best een dingetje. En ik dacht dat voor veel lezers Damiens verhaal met de Burgeroorlog wel klaar was. Op zich is dat al een onderwerp voor de ‘liefhebber’ en boeken over de periode ervoor en ernaar zouden volgens mij niet de oplage halen die benodigd is. Als de bibliotheek zou besluiten ze niet aan te kopen, wat in deze tijden van bezuinigingen zeer wel mogelijk is, dan zou ik een probleem hebben, daar ben ik eerlijk in. En daar kwam dan ook nog de Corona-crisis bij, met alle financiële gevolgen van dien.
Maar ik had wel drie boeken geschreven. En ik wil al mijn schrijfsels toch wel graag netjes als romans in de kast hebben staan in plaats van als een bestandje op mijn computer. Je bent als schrijver toch trots op je werk, wat een ander er ook van vindt, en ik ben erg van het karakter Damien Kingston gaan houden.
En dus besloot ik ze in eigen beheer uit te geven. Kostbaar als je er niet veel van zult verkopen, maar ik zag het maar als een cadeautje aan mezelf. Ik zou er precies genoeg laten drukken voor mezelf, mijn moeder en de lezers die van tevoren hadden aangegeven er één te willen. En waarom dan wachten? Waarom dan geen meters maken en ze gelijk alle drie maar afhandelen? Dat is dan weer iets van mijn ’to do’ lijstje af en geeft ruimte in mijn hoofd. Maar niet in mijn boekenkast, maar dat is weer een ander verhaal.
Er zijn dus twee prequels en één sequel.
Quizvraag
Het eerste boek handelt over Damiens jeugd, vanaf zijn vijfde tot zijn zeventiende. We leren hem kennen hoe hij als kind was, zien hoe hij zijn ouders tot waanzin drijft met zijn kattenkwaad, maar zien ook hoe hij op veel te jonge leeftijd steeds meer meekrijgt van de onverkwikkelijke zaken die in zijn uitgebreide plantersfamilie spelen. We leren hoe hij in zijn tienerjaren steeds rebelser wordt en in toenemende mate in aanvaring komt met zijn halfbroer Anthony, wat er uiteindelijk toe leidt dat hij het ouderlijk huis verlaat en de wijde wereld in trekt.
De kaft is misschien een leuke quizvraag. Ik wilde een foto die een plantage zou laten zien of althans een deel van een plantagehuis. Maar aangezien ik nog nooit in Amerika geweest ben en daarom niet in de gelegenheid was daar een foto van te maken, moest ik een list verzinnen. Hebben jullie een idee waar de foto voor de kaft geschoten is? Aan het eind zal ik het verklappen.
Twaalf beroepen, dertien ongelukken
Het tweede boek gaat over zijn omzwervingen over de wereld vanaf het moment dat hij op zijn zeventiende het huis verlaat tot wanneer hij als negenentwintigjarige weer voet aan wal in Virginia zet en de Burgeroorlog ingezogen wordt. Twaalf beroepen, dertien ongelukken is wel van toepassing op onze hoofdpersoon. We zien hem volwassen worden, zijn twijfels en woede leren beheersen en we leren zijn vrienden, liefdes en vijanden kennen.
De titel is een woord dat niet in een woordenboek staat, omdat ik het zelf bedacht heb. Er zijn meerdere bestaande woorden die op -cide eindigen. De bekendste is natuurlijk patricide, wat Latijn is voor vadermoord. En in het verlengde daarvan heb je allerlei varianten voor verschillende familieleden, van matricide (moedermoord) en fratricide (broedermoord) tot sororicide (zustermoord) en uxoricide (echtgenotemoord). En zo zijn er nog zeker tien.
In het verlengde daarvan heb je nog andere afleidingen, zoals regicide (koningsmoord), homicide (mensenmoord) en, heel modern, ecocide (het doden van de ecologie van de Aarde). Ik heb daarnaast dus een eigen variant bedacht: peccaticide, oftewel de moord op zonde. Want dat is wat Damien drijft, van land naar land, over de hele wereld, achtervolgd door de erfzonde van zijn familie waaraan hij probeert te ontsnappen.
Wel een Victoria Cross, geen Légion d’Honneur
De kaft was een uitdaging. Het leek me leuk om Damiens medailles te tonen. Maar die moest ik dan wel eerst aanschaffen. En daarbij zijn er twee problemen. De eerste is dat het vaak erg moeilijk is de juiste ‘variant’ te vinden. Dezelfde medaille verandert vaak in de loop der tijd licht van uiterlijk. Sommige hebben te maken met rangen, zoals het Légion d’Honneur. En weer andere gebruiken zogenaamde clasps, dus strookjes metaal op het lint voor elke slag in die oorlog waaraan de drager meegedaan heeft.
Het tweede probleem is dat als je dan eindelijk de exact juiste replica gevonden hebt, ze ontzettend duur zijn. En dan heb ik het niet over honderd euro. Ik ben erin geslaagd om een Crimean War Medal met clasps voor de Alma, Balaclava, Inkerman en Sevastopol te bemachtigen, de Turkish Crimean War Medal en een Victoria Cross. Wat me niet gelukt is, zijn de Punjab Campaign Medal met twee clasps voor Chilianwala en Gujrat en het Légion d’Honneur.
Voor de achtergrond van de medailles op de kaft heb ik een pagina uit een atlas genomen uit het eind van de negentiende eeuw dat in mijn trotse bezit is. Het bestaat uit allemaal etsen van landen, voor zover die bekend waren, van geologische platen, maar ook van volkeren, flora en fauna uit de hele wereld. Zo worden ze tegenwoordig niet meer gemaakt.
Wilde Westen
Het derde boek speelt zich af na 1866 en omdat er in de Burgeroorlogserie uiteraard geen verwijzingen naar zijn, kan ik er hier weinig over verklappen zonder te spoileren. Maar het Wilde Westen komt zeker aan bod!
Voor de kaft heb ik replica’s gekocht van cowboysporen, met van die draaiende wieltjes. Die heb ik op één van de koeienvellen gelegd die ik heb en ben toen tientallen plaatjes gaan schieten in verschillende composities. Toen mijn man en ik ze op de computer bekeken, kwamen we tot de ontdekking dat er één wel heel bijzonder was. Een klein deel van het koeienvel, ongeveer zo groot als twee handen, blijkt een beetje te glinsteren. De rest van de huid is veel doffer, dus ik weet niet hoe dit komt, maar als de zon erop schijnt, lijkt het bijna of er goudstof op ligt. ‘Het lijkt wel dor prairiegras’, zei mijn man en dat gaf de doorslag. Dus die foto is het geworden.
Nu rest me nog de uitslag van de quizvraag: waar is de foto voor het eerste boek gemaakt? Je zult het misschien niet verwachten, maar dit was op Garinish Island in het zuidwesten van Ierland! In het begin van de twintigste eeuw heeft de eigenaar er prachtige tuinen aan laten leggen vol met neoclassicistische gebouwen zoals een Griekse tempel. Door die architectuur en door het milde, vochtige microklimaat daar, krijg je, als je de goede hoek kiest, een beetje de illusie dat je op de veranda staat van een plantagehuis in het zuiden van de Verenigde staten.
Prequels and sequel
After more than two months, here’s a new blog with news. And wha news! Suddenly, three more books!
But uh… isn’t that overkill? Why three all at once?
The reason is that I write faster than I can publish. I want to publish a new series in the fall, but before I do, I want to have all the books about Damien’s life on the shelf. You may think: why not publish these three books first? But there’s a simple reason for that.
The series about Damien Kingston in the American Civil War is finished. The last part has been released and is in the library and so it is time for both the reader and myself for something completely different, as announced a while ago.
A framework with background stories
But when I write, I always first ‘design’ extensive backgrounds, family trees and histories for the most important characters, information that only ends up in the books through small references, if it does get into the books at all, and is therefore purely meant for myself.
That came about because when I wrote my very first book, I noticed that I started to wander off halfway through. Characters who had blue eyes in the beginning suddenly had green ones. Ages had changed. All of a sudden, orphans had parents again. I wanted to avoid that kind of things, so I wrote a framework and described the appearance in detail.
Not only did that help me stay consistent in the description of the character, but it also helped me shape the character based on what someone had experienced in his or her childhood. An event in the distant past can have consequences for how one reacts to something later on. For example, someone may be afraid of something or get angry easily about certain things. This gives a character more depth and makes him or her less ‘flat’, as it is so beautifully called.
So I had also come up with a lot of background information for Damien. And as the four books grew, more and more Damien’s childhood also took shape. And then the series was finished. Not that the books had already been published by then, because as I said, that always takes a while. You can’t offer a book to your publisher every month and the process of publishing, making a cover, correcting etc. takes a lot of time and money, too.
From scribble to novel
And so, while I waited for all four of them to be published, I decided, purely for my own pleasure, to describe Damien’s childhood events, which existed only as a scribble with notes, in more detail in novel form. And while writing, this story grew as well. More stories, more ideas were added. Research led to different perspectives and in the end, I had two complete novels.
In the meantime, however, I had also become curious about how Damien would fare after the Civil War. It sounds strange that you can be curious about a character that you created yourself, but because I had never thought about how things would develop after 1866, I didn’t know it myself. I often wondered how he would handle certain things, if all his plans had come true. And my husband, my most loyal fan, kept asking me how it ended.
And that’s how I started writing that story as well. And the period 1865-1890 is particularly interesting in American history. After all, the Wild West appeals to the imagination, so there was plenty of material. Besides, westerns are an old love of mine, so I had a lot of fun writing.
Quite a few snags
Then I had to decide whether to offer them to my publisher. This is more complicated than you would think at first. With my publisher, as a writer, you have to guarantee a certain minimum purchase. That’s quite a thing. And I thought that for many readers, Damien’s story with the Civil War was finished. That in itself is a subject for the ‘enthusiast’ and books about the period before and after would not reach the circulation that is needed, in my opinion. If the library decided not to buy them, which is quite possible in these times of austerity, then I would have a problem, I’ll be honest about that. And then there was also the Corona crisis, with all the financial consequences that entailed.
But I had written three books. And I like to have all my writings neatly on the shelf as novels instead of as a file on my computer. After all, as a writer, you’re proud of your work, no matter what anyone else thinks of it, and I’ve grown to love the character of Damien Kingston.
And so I decided to self-publish them. Expensive if you won’t sell much of it, but I just saw it as a gift to myself. I would have just enough printed for myself, my mother and the readers who had indicated in advance that they wanted one. And why wait? So why not make some real progress and deal with all three of them right away? That’s something off my ’to do’ list and gives me space in my head. But not in my bookcase, but that’s another story.
So there are two prequels and one sequel.
Quiz question
The first book deals with Damien’s childhood, from the age of five to seventeen. We get to know him as a child, see how he drives his parents mad with his mischief, but also see how, at a far too young age, he learns more and more about the unsavory things that are going on in his extended planter family. We learn how he becomes increasingly rebellious in his teens and increasingly clashes with his half-brother Anthony, which eventually leads to him leaving home and heading out into the wide world.
The cover might be a fun quiz question. I wanted a photo that would show a plantation or at least part of a plantation house. But since I’ve never been to America and therefore didn’t have the opportunity to take a picture of it, I had to come up with a ruse. Do you have an idea where the photo for the cover was taken? I’ll give it away at the end.
Twelve professions, thirteen accidents
The second book is about his wanderings around the world from the moment he leaves home at the age of seventeen to when, at the age of twenty-nine, he sets foot in Virginia again and is sucked into the Civil War. Twelve Professions, Thirteen Accidents does apply to our main character. We see him grow up, learn to control his doubts and anger, and we get to know his friends, loves, and enemies.
The title is a word that is not in any dictionary, because I came up with it myself. There are several existing words that end in -cide. The best known, of course, is patricide, which is Latin for killing one’s own father. And by extension, you have all kinds of variants for different family members, from matricide (murder of mother) and fratricide (murder of brother) to sororicide (sister murder) and uxoricide (wife murder). And there are at least ten more.
By extension, you have other distractions, such as regicide (murder of a king), homicide (murder of a human), and, very modern, ecocide (killing the Earth’s ecology). And I came up with my own variant: peccaticide, or the murder of sin. Because that’s what drives Damien, from country to country, all over the world, haunted by his family’s original sin that he’s trying to escape.
A Victoria Cross, but no Légion d’Honneur
The cover was a challenge. I thought it would be fun to show Damien’s medals. But then I had to buy them first. And there are two problems with this. The first is that it is often very difficult to find the right ‘variant’. The same medal often changes its appearance slightly over time. Some have to do with ranks, such as the Légion d’Honneur. And still others use so-called clasps, i.e. strips of metal on the ribbon for each battle in the war in which the wearer has participated.
The second problem is that when you finally find the exact right replica, they are incredibly expensive. And I’m not talking about a hundred euros. I managed to get a Crimean War Medal with clasps for the Alma, Balaclava, Inkerman and Sevastopol, the Turkish Crimean War Medal and a Victoria Cross. What I didn’t manage to obtain is the Punjab Campaign Medal with two clasps for Chilianwala and Gujrat and the Légion d’Honneur.
For the background of the medals on the cover, I took a page from an atlas from the end of the nineteenth century that is in my proud possession. It consists solely of etchings of countries, as far as they were known, of geological plates, but also of peoples, flora and fauna from all over the world. They no longer make them this way.
Wild West
The third book takes place after 1866 and since there are obviously no references to it in the Civil War series, I can’t reveal much about it here without spoiling. But the Wild West is definitely covered!
For the cover I bought replicas of cowboy spurs, with those spinning wheels. I put it on one of the cowskins I have and then I started shooting dozens of pictures in different compositions. When my husband and I looked at them on the computer, we discovered that one was very special. A small part of the cowhide, about the size of two hands, appears to glisten a little. The rest of the skin is much duller, so I don’t know why, but when the sun shines on it, it almost looks like there’s gold dust on it. “It looks like barren prairie grass,” my husband said, and that was the deciding factor. So that’s the picture we chose.
Now all that remains is the result of the quiz question: where was the photo for the first book taken? You might not expect it, but this was on Garinish Island in the southwest of Ireland! At the beginning of the twentieth century, the owner had beautiful gardens laid out full of neoclassical buildings such as a Greek temple. Because of that architecture and because of the mild, humid microclimate there, if you choose the right angle, you get a bit of the illusion that you are standing on the porch of a plantation house in the south of the United States.
Comments (0)