Door de plotselinge omstandigheden in de wereld heb ik even al mijn plannen voor publicatie in de ijskast gezet. Mensen hebben misschien nu wel veel tijd om te lezen, maar misschien hebben ze nu zorgen of zitten ze even krap. Bovendien wordt het langsbrengen of afhalen van boeken nu ook een uitdaging. Daarnaast staat mijn hoofd nu ook niet echt naar schrijven of alle rompslomp rondom een publicatie. Dus even een pas op de plaats.
Maar dat wil niet zeggen dat ik jullie niet kan blijven laten delen in mijn schrijverswereld via de blog. Even wat anders dan het virus is misschien welkom. En juist omdat het reizen bevroren is en veel mensen hun vakantie in het water hebben zien vallen, dacht ik wat te schrijven over hoe mijn schrijfsels mijn reiskeuzes hebben beïnvloed…
Hoe voelt het verleden echt?
Mijn verhalen spelen zich af in een tijd, die ik nooit meegemaakt heb, in situaties, die ik voor het grootste deel ook niet heb meegemaakt en ook nooit hoop mee te maken, en in plaatsen waar ik nooit geweest ben. Dat hiaat vul je als schrijver op met enerzijds feiten uit research en anderzijds je fantasie en inlevingsvermogen. Maar soms zou het toch wel fijn zijn als je dingen echt kon voelen, ervaren en zien.
Dat is één van de redenen waarom ik ooit eens aan re-enactment begonnen ben: het verlangen te ervaren hoe het ’toen’ was, hoe het voelt in zo’n langhuis te slapen, hoe het is om te koken zoals men in het verleden deed, die kleren te dragen, zo’n wapen vast te houden. Ik wilde voelen of het rugpak dat Napoleontische soldaten meesleepten, werkelijk zo zwaar was, ik wilde de terugslag van een musket voelen, weten hoe het is om in onbarmhartig weer op open vuur te koken.
Maar het blijft behelpen. Je kunt jezelf moeilijk laten afranselen met een zweep om de pijn te ervaren (wel, het kan wel, maar het is niet aan te raden 😊 ), je kunt de situaties van angst en wanhoop niet nabootsen, ik voel er weinig voor om weken met nauwelijks eten en zonder mijn kleren dagelijks te kunnen vervangen in een greppel langs de weg in de stromende winterregen te moeten slapen, zoals soldaten vroeger vaak overkwam.
Dus tot er ooit een tijdmachine wordt uitgevonden, zullen we het met onze fantasie moeten doen. En dat is natuurlijk goed. Niets zo krachtig als je fantasie!
Reizen vullen ervaringshiaten op
Maar toch bekruipt me regelmatig de behoefte om mijn vakanties zo in te richten, dat ik er één van de ervaringshiaten mee op kan lossen. En de lijst van bestemmingen is lang, want mijn hoofdpersonen reizen de halve wereld over en helaas juist net niet naar die streken waar ik zelf veel geweest ben; mijn vakanties vonden voornamelijk in Duitsland plaats, met een paar uitschieters wat verder van huis.
Zo staan nog hoog op mijn verlanglijstje Jamaica (om te duiken naar het verzonken Port Royal, zo dat al is toegestaan), Virginia (om de slagvelden van de Burgeroorlog af te reizen) en Madagascar (om het piratenkerkhof te bezoeken). Natuurlijk zijn er ook andere redenen, zoals natuurschoon, fauna en cultuur, om die streken te bezoeken, maar de nieuwsgierigheid om plaatsen uit mijn boeken met eigen ogen te zien speelt zeker ook mee.
Een paar jaar geleden hebben we een grote rondreis door Zuid-Mexico gemaakt. We hebben daarbij ook Campeche bezocht, dat door Rochette geplunderd wordt. Ik had er veel van verwacht, had gehoopt zo’n zelfde gevoel te hebben wat je in kastelen kunt hebben, die gewaarwording van “ik loop nu precies daar waar eens een ridder gelopen heeft” of een onbestemd gevoel van historie dat je bekruipt, alsof de geesten van de gebeurtenissen nog als bijna tastbare fata morgana’s in de lucht hangen. Maar hoewel er nog een klein stukje – vervallen en slecht onderhouden – stadsmuur staat, is de sfeer van toen volledig verdwenen. Campeche ademt niet een gevoel van ’toen’.
We zijn ook helemaal over de smalle landbrug gereden die de Caraïbische Zee scheidt van de Laguna de Términos, ook een beruchte plek in de wereld der boekaniers. Dat was een stuk indrukwekkender en hoewel het verder niets toevoegde waarmee ik Rochettes ervaringen had kunnen uitwerken, gaf het me een diep gevoel van voldoening de lagune en de grasmoerassen in al hun schoonheid en ongenaakbaarheid te zien en te beseffen hoe zwaar het inderdaad geweest moest zijn landinwaarts te trekken in deze streken. De begeleidende foto van deze blog heb ik op die reis van de bewuste lagune gemaakt.
Eveneens een paar jaar geleden ben ik door Schotland gereisd en het was één van de mooiste, zo niet de mooiste vakantie die ik ooit gehad heb. Het land voldoet aan je stoutste verwachtingen en de bijna mythische sfeer die het uitademt, is ronduit overweldigend. Het heeft me geïnspireerd mijn verhaal Broc nam Broch, dat al een tijdje in mijn hoofd spookte, ook daadwerkelijk op papier te zetten.
Port Royal of Virginia
We bevinden ons nu in de bevoorrechte positie dat we ‘binnenkort’ misschien weer wat kunnen gaan reizen. De vraag is waarnaartoe? Als ik twee maanden vakantie had, tienduizend euro tot mijn beschikking, het lichaam van een topsporter en een paar persoonlijke bewakers, dan zouden alle landen van de wereld voor me open liggen. Maar dat is niet het geval. Dus moet ik selectief zijn en wijs kiezen. Er staan namelijk ook landen op mijn verlanglijstje waarover ik nooit iets geschreven heb en waarschijnlijk ook nooit zal doen.
Worden het de Noorse fjorden? Of Cornwall? De Baltische gebieden? Of neem ik genoegen met wat het internet me kan bieden en mijn fantasie kan aanvullen, en reizen we gewoon naar Bretagne, IJsland of de Azoren?
Maar eens, eens gaat het me lukken om althans één van mijn grote wensen uit te laten komen en ofwel het gezonken Port Royal, dan wel de slagvelden van Virginia te aanschouwen met eigen ogen.
Travelling
Due to the sudden circumstances in the world, I have put all my plans for publication on hold for a while. People may have a lot of time to read right now, but maybe they’re worried or short on cash right now. In addition, dropping off or picking up books is now also becoming a challenge. In addition, my head is not really focused on writing or all the hassle surrounding a publication. So let’s take a step back.
But that doesn’t mean I can’t keep sharing my writing world through the blog. Something other than the virus might be welcome. And precisely because travel is frozen and many people have seen their holidays fall by the wayside, I thought I’d write something about how my writings have influenced my travel choices…
How does the past really feel
My stories take place in a time I have never experienced, in situations that for the most part I have not experienced either and hope never to experience, and in places I have never been. As a writer, you fill that gap with facts from research on the one hand and your imagination and empathy on the other. But sometimes it would be nice if you could really feel, experience and see things.
That’s one of the reasons why I once started with re-enactment: the desire to experience what it was like ‘back then’, what it feels like to sleep in such a longhouse, what it’s like to cook like people did in the past, to wear those clothes, to hold such a weapon. I wanted to feel if the backpack that Napoleonic soldiers were dragging along was really that heavy, I wanted to feel the recoil of a musket, to know what it’s like to cook on an open fire in merciless weather.
But we still have to make do. You can’t let yourself be whipped with a whip to experience the pain (well, you can, but it’s not recommended 😊 ), you can’t imitate the situations of fear and despair, I don’t feel like having to sleep in a ditch along the road in the pouring winter rain for weeks with hardly any food and without being able to change my clothes every day, as often happened to soldiers in the past.
So until a time machine is invented, we’ll have to make do with our imagination. And that’s a good thing, of course. There’s nothing as powerful as your imagination!
Travels fill in experience gaps
But I still regularly the need to organize my vacations in such a way that I can solve one of the experience gaps, creeps up on me. And the list of destinations is long, because my main characters travel halfway around the world and unfortunately just not to those regions where I have been a lot myself; my holidays mainly took place in Germany, with a few outliers a bit further from home.
High on my wish list are Jamaica (to dive to the sunken Port Royal, if that’s allowed at all), Virginia (to travel the battlefields of the Civil War) and Madagascar (to visit the pirate graveyard). Of course, there are also other reasons, such as natural beauty, fauna and culture, to visit those regions, but the curiosity to see places from my books with my own eyes certainly plays a role as well.
A few years ago we made a big tour of southern Mexico. We also visited Campeche, which is being plundered by Rochette. I had expected a lot from it, had hoped to have the same feeling as you can have in castles, that sensation of “I am now walking exactly where a knight once walked” or an indefinable feeling of history that creeps up on you, as if the ghosts of the events still linger in the air like almost tangible mirages. But although there is still a small piece of – dilapidated and poorly maintained – city wall standing, the atmosphere of that time has completely disappeared. Campeche doesn’t exude a feeling of ‘back then’.
We also drove all the way over the narrow land bridge that separates the Caribbean Sea from the Laguna de Términos, also a notorious place in the world of buccaneers. That was a lot more impressive, and although it didn’t add anything else that would have allowed me to elaborate Rochette’s experiences, it gave me a deep sense of satisfaction to see the lagoon and the grassy marshes in all their beauty and unapproachability, and to realize how hard it must indeed have been to move inland in these regions. I took the accompanying photo of this blog on that journey of the lagoon in question.
Also a few years ago I travelled through Scotland, and it was one of the most beautiful, if not the most beautiful holiday I have ever had. The country lives up to your wildest expectations and the almost mythical atmosphere it exudes is nothing short of overwhelming. It inspired me to actually put my story Broc nam Broch, which had been haunting my mind for a while, on paper.
Port Royal or Virginia
We are now in the privileged position that we may be able to travel again ‘soon’. The question is where to go? If I had two months’ vacation, ten thousand euros at my disposal, the body of a top athlete and a few personal guards, all the countries of the world would be open to me. But that’s not the case. So I have to be selective and choose wisely. There are also countries on my wish list that I have never written about and probably never will.
Will it be the Norwegian fjords? Or Cornwall? The Baltic regions? Or do I settle for what the internet can offer me and my imagination can complement, and just travel to Brittany, Iceland or the Azores?
But one day, one day I’m going to succeed in making at least one of my great wishes come true and see either the sunken Port Royal or the battlefields of Virginia with my own eyes.
Comments (0)