Dit is de beginzin van het refrein van een populair liedje uit de Amerikaanse Burgeroorlog. Het is een mars. Het is losjes te vertalen als Stamp, Stamp, Stamp en het moet het geluid van de duizenden voeten op de mars voorstellen.
En marcheren déden ze
En marcheren deden ze, die arme jongens in de oorlogen van weleer. De bovengenoemde burgeroorlog was de eerste oorlog waarin op grote schaal troepen per trein vervoerd werden, wat niet wilde zeggen dat er niet gemarcheerd werd, maar voor die tijd moesten de soldaten enorme afstanden te voet afleggen. En daarbij speelden allerlei factoren mee die de moderne soldaat meestal niet meer tegenkomt.
Allereerst was daar het schoeisel. Geen legerkissies met hoge enkels en voetbed, maar erbarmelijke schoenen, zonder onderscheid tussen linker- en rechtervoet, met nauwelijks enige pasvorm, was waar de jongens het vroeger mee moesten doen. Of ze hadden helemaal geen schoenen en liepen noodgedwongen op blote voeten, al dan niet in lappen gewikkeld, ook door de sneeuw. Dan waren daar de wegen. Ze liepen niet over verharde, geëgaliseerde wegen, maar over zandpaden en karrensporen, wegen met gaten erin, bestaande uit modder of in richels opgevroren, als er al een weg was.
Uiteraard zijn er ook nog andere factoren die twee marsen van gelijke duur en lengte verschillend in zwaarte kunnen maken, zoals het weer, de voeding, ziekte en uitputting voor het begin van de mars. En hoe groter een leger, hoe langzamer de verplaatsing, want ze kunnen niet allemaal tegelijk op pad. De colonne strekte zich vaak over vele mijlen uit en als de eerste aankwam, ging de laatste vaak pas op weg. Er kon wel twaalf uur tussen zitten.
Sommige van die marsen zijn beroemd geworden, andere zijn vergeten of krijgen niet de aandacht die ze verdienen. Daar wil ik hier wat aan doen. Ik beperk me hierbij wel uitsluitend tot troepenverplaatsingen en laat de beruchte dodenmarsen van gevangenen naar hun kampen buiten beschouwing. Ook geforceerde marsen tijdens trainingen neem ik niet mee, omdat daar vaak goede rust vooraf aan gaat, er niet aan het einde gevochten hoeft te worden en ze vaak niet plaatsvinden tijdens oorlogen met voedseltekorten en andere verzwarende omstandigheden.
Wat is een geforceerde mars?
Wat is een geforceerde mars? Daar is dus geen antwoord op te geven. Alles hangt af van terrein, wegen, schoeisel, weer, voedsel, vermoeidheid, fitheid. Maar tijdens de Napoleontische Oorlogen was de standaard voor Engelse infanterie 15 mijl (ruim 24 km) per dag. Romeinse legioenen stonden bekend om hun harde training en lange, geforceerde marsen. Romeinse legionairs moesten tijdens hun training 18 mijl (bijna 29 km) in 5 uur in normale pas afleggen en dan 21,7 mijl (bijna 35 km) in 5 uur in een snellere looppas en dat alles met een rugpak van 45 pond, wat nog boven op het gewicht van hun wapens en uitrusting kwam (alleen de lorica segmentata woog al meer dan 20 pond).
Daarnaast moet je ook kijken naar de totale duur van verschillende opeenvolgende marsdagen. Een mars die op zich niet al te zwaar is, kan geforceerd worden als hij een paar dagen na elkaar afgelegd moet worden met te korte rust en herstelperiode ertussen.
Stonewalls voetcavalerie
Misschien wel het beroemdste voorbeeld van soldaten die mijlen opaten, was de ‘voetcavalerie’ van Stonewall Jackson tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog. Die legde regelmatig 30 mijl (48+ km) per dag af, de cavalerieafstand, vanwaar de naam. Tijdens de Shenandoah Valley Campagne in de lente van 1862 marcheerden Stonewalls troepen over meer dan 650 mijl (1046 km) in maar 48 dagen, in veelal erbarmelijk weer en over erbarmelijke wegen, en wisten tussendoor ook nog eens zes veldslagen op inadequaat voedsel winnend uit te vechten. In augustus 1862 legden ze op weg naar Manassas 54 mijl (c.87 km) af in 36 uur zonder opgemerkt te worden en eindigden dit huzarenstukje met een zeer zware, meerdaagse veldslag.
En niet alleen de geconfedereerde troepen onder Jackson konden er wat van, ook andere generaals wisten de jongens in het grijs tot enorme daden aan te sporen. In april 1864, vlak voor de Slag bij Marks’ Mills, legden ze 52 mijl (afgerond 83,7 km) in 46 uur af in de stromende regen.
Gaan we een stukje terug in de tijd, dan komen we bij de Napoleontische Oorlogen, die over heel Europa uitgevochten werden. En tjonge, wat konden ook die jongens marcheren! In december 1805 legden de troepen van de Franse generaal Davout 68 (volgens sommige bronnen 80) mijl af in 48 uur om op tijd te zijn voor de Slag bij Austerlitz. Omgerekend naar kilometers is dat ruim 109 en ruim 128 respectievelijk. In januari 1809 werd er in die gruwelijke terugtrekking naar Corunna, door uitgeputte Engelse troepen in inadequate kleding, met 30 kilo bagage en met grote honger, onderwijl voortdurend schermutselend, in sneeuw, regen en modder 250 mijl (ruim 402 km) in 17 dagen afgelegd. Velen kwamen daarbij om. De Engelse Lichte Divisie marcheerde in juli 1809 42 mijl (67,6 km) in 26 uur naar Talavera, waar er ook velen dood langs de weg achtergebleven. De ‘gelukkigen’ die het wel haalden, mochten daarna fijn een harde veldslag zien te overleven. En de Russen bleven niet achter. Zo liet generaal Sivers zijn mannen in juli 1812 de 80 mijl (128,7 km) naar Mogilev in 36 uur afleggen.
Te weinig calorieën
Over het voedsel hebben we het in een vorig blog al gehad. Het Engelse rantsoen was in die tijd 2466 calorieën, wat 19% te weinig is voor de minimumbehoefte van een soldaat. Zoals in een vorig blog al gezegd, heeft onderzoek uitgewezen dat een soldaat onder standaardoefening ongeveer 4000 kcal nodig heeft. Vinden de oefeningen plaats in besneeuwde bergen of tropen of extreem zware omstandigheden, dan loopt de behoefte op tot 4500-5000. Dus 2466 is te weinig en al helemaal voor marcherende en vechtende soldaten in de winter met inadequate kleding en vaak geen inkwartiering of tent. Daarbij moeten we twee dingen aantekenen: de huidige mens, waarop die calorieën berekend zijn, is over het algemeen goed doorvoed, terwijl de soldaten toen voortdurend, vaak al vanaf jongste jeugd, ondervoed waren. En die 2466 calorieën waren wat ze op papier kregen; in de praktijk was het vaak veel minder. Daarnaast ontbrak het in het menu ook aan de nodige vitamines, zodat die 2466 calorieën van toen niet te vergelijken zijn met de 2500 van nu die voor een gewone man onder normale omstandigheden gerekend worden.
Beeline Mars
In de Amerikaanse Revolutie vinden we ook een aantal tot de verbeelding spekende marsen, al zijn die zelden beroemd – of berucht – geworden. In juni 1775 marcheerden twee compagnieën riflemen uit Berkeley County onder Hugh Stephenson en uit Frederick County onder Daniel Morgan vanuit hun thuisstaat Virginia naar Cambridge, Massachusetts, nabij Boston, naar de oorlog. Ze legden bijna 600 mijl (ruim 865 km) af in 25 dagen, een afschuwelijke mars die bekend geworden is als de Beeline Mars. En in september 1781 marcheerden Washington en Lafayette hun troepen over 200 mijl (bijna 322 km) in 15 dagen naar Yorktown. Dat lijkt misschien niet bijzonder veel, maar zoals boven al gezegd, kunnen ook minder lange afstanden onder bepaalde omstandigheden en dag na dag met te weinig rust uitgevoerd, een slijtageslag worden.
Van Stamford Bridge naar Hastings
Mijn hart ligt bij de Vroege Middeleeuwen en enorme veldslagen zoals hierboven beschreven, waren toen zeldzaam. Bovendien zijn gegevens uit die tijd incompleet en onbetrouwbaar. Maar toch is er één geforceerde mars die goed beschreven is en de geschiedenisboekjes heeft gehaald. We zijn in de herfst van 1066…
Toen koning Harald de Vikingen bij Stamford Bridge had verslagen en hoorde dat Willem de Veroveraar in het zuiden was geland, moest hij in allerijl zijn uitgeputte troepen daarheen brengen. Zijn kroon stond op het spel. Maar zijn troepen waren moe. Om de Vikingen hier staande te houden, waren de troepen van Londen naar York gespoed, een afstand van 185 mijl (bijna 298 km), die ze in 4 dagen hadden afgelegd, daar waar er normaal 2 weken over gedaan werd. Daarna hadden ze een bloedige slag uitgevochten. Dat was op 25 september.
Maar nu moesten ze weer terug. En snel ook. Ze deden er dit keer iets langer over, 8 dagen voor 190 mijl (ruim 305 km). Maar het was de tweede zo’n zware mars in korte tijd, nog verzwaard door een slag. En daarna moesten ze nog door naar Hastings, nog eens 70 mijl (een dikke 112 km). Op 14 oktober troffen ze de Normandiërs en ondanks hun vermoeidheid hadden ze bijna gewonnen. Bijna… De rest is geschiedenis.
De Romeinen lijken wellicht de uitvinders van ‘voetcavalerie’. De legioenen van Crassus liepen eens 23 mijl (37 km) zonder te stoppen, terwijl de troepen van Caesar 28 mijl (45 km) onder hun sandalen vermaalden. Later wisten ze eens 46 mijl (74 km) in 24 uur te slechten, weliswaar zonder hun normale bepakking, maar wel met maar één pauze van drie uur.
Het gemotoriseerde tijdperk
Betekent dit dat de soldaten van het gemotoriseerde tijdperk niet meer weten wat marcheren is? Natuurlijk zijn ook zij regelmatig onderworpen aan deze marteling. Tijdens de Eerste Wereldoorlog brak de 4th Missouri Infanterie eens alle Amerikaanse marsrecords tijdens de Mexicaanse grensoorlogen door 45 mijl (72,4 km) in 15 uur af te leggen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog legden in april 1944 Merrill’s Marauders 100 kilometer af in 20 dagen naar Myitkyina in Birma, door kreupelhout en oerwoud, door bergen en over een helling van 50 graden op een hoogte van ruim 2000 voet, om daarna meteen aan te vallen.
En voorafgaand aan Pearl Harbor moesten betreurenswaardige Japanse troepen met 40 pond bepakking in stromende regen ongeveer 50 mijl afleggen in 21 uur, waarna ze een half uur rust kregen. In de 20 uur erna legden ze er nog eens 30 af. Daarna moesten ze een loopgraaf graven, kregen wat rijst en 4 uur slaap, waarna ze weer terug moesten. En dit keer regende het niet, maar scheen de zon onbarmhartig. En het laatste stuk moesten ze zelfs in dubbele snelheid afleggen. In 72 uur hadden ze 122 mijl (ruim 196 km) afgelegd met slechts 4 uur slaap, een pauze van een half uur en twee pauzes van 20 minuten.
Hoe meer ik lees over soldaten, of het nu gaat om zij die nu naar het front gestuurd worden of zij die duizend jaar of langer geleden vochten, of het nu gaat om hun inadequate rantsoenen, de straffen en vernederingen, de medische verzorging of de lichamelijke martelingen, des te meer heb ik bewondering voor hen die al dan niet vrijwillig als soldaat dienen om andermans oorlogen uit te vechten.
En nooit was het zo actueel als sinds afgelopen februari, toen oorlog weer binnen de Europese grenzen werd gebracht…
This is the opening line of the chorus of a popular song from the American Civil War. It’s a march. It is supposed to represent the sound of the thousands of feet on the march.
And march they did
And march they did, those poor lads in the wars of yore. The above-mentioned civil war was the first war in which troops were transported by train on a large scale, which did not mean that there was no marching, but before that the soldiers had to travel enormous distances on foot. And all kinds of factors played a role that the modern soldier usually does not deal with anymore.
First of all, there was the footwear. No combat boots with high ankles and footbed, but pitiful shoes, with no distinction between left and right foot, with hardly any fit, was what the boys used to have to make do with. Or they had no shoes at all and were forced to walk barefoot, whether or not wrapped in rags, even through the snow. Then there were the roads. They did not walk on paved, leveled roads, but on dirt tracks and cart tracks, potholed roads made up of mud or frozen in ledges, if there was a road at all.
Of course, there are also other factors that can make two marches of equal duration and length different in how difficult they are experienced, such as the weather, diet, illness and exhaustion before the start of the march. And the larger an army, the slower the movement, because they can’t all move at the same time. The column often stretched for many miles, and when the first arrived, the last often just set off. There could be as many as twelve hours in between.
Some of those marches have become famous, others have been forgotten or don’t get the attention they deserve. I want to do something about that here. I will confine myself to the movement of troops and will not mention the notorious death marches of prisoners to their camps. I also don’t include forced marches during training, because they are often preceded by good rest, there is no need to fight at the end and they often do not take place during wars with food shortages and other aggravating circumstances.
What is a forced march?
What is a forced march? There is no real answer to that. Everything depends on terrain, roads, footwear, weather, food, fatigue, fitness. But during the Napoleonic Wars, the standard for British infantry was 15 miles (over 24 km) per day. Roman legions were known for their hard training and long, forced marches. During training, Roman legionnaires had to cover 18 miles (almost 29 km) in 5 hours in normal stride and then 21.7 miles (almost 35 km) in 5 hours in a faster run, all with a 45-pound backpack, which was in addition to the weight of their weapons and equipment (the lorica segmentata alone weighed more than 20 pounds).
In addition, you should also look at the total duration of several consecutive marching days. A march that is not too difficult in itself can become forced if it has to be done for a few days in a row with too short a rest and recovery period in between.
Stonewall’s foot cavalry
Perhaps the most famous example of soldiers devouring miles was Stonewall Jackson’s ‘foot cavalry’ during the American Civil War. He regularly covered 30 miles (48+ km) a day, the cavalry distance, hence the name. During the Shenandoah Valley Campaign in the spring of 1862, Stonewall’s troops marched more than 650 miles (1,046 km) in just 48 days, in often appalling weather and on appalling roads, and in the meantime managed to win six battles with inadequate food. In August 1862, on their way to Manassas, they covered 54 miles (c.87 km) in 36 hours without being noticed and ended this Herculean feat with a very arduous, multi-day battle.
And it wasn’t just the Confederate troops under Jackson who were capable of such feats, other generals also knew how to spur the boys in grey to enormous deeds. In April 1864, just before the Battle of Marks’ Mills, they covered 52 miles (rounded 83.7 km) in 46 hours in the pouring rain.
Going back in time, we come to the Napoleonic Wars, which were fought all over Europe. And boy, could those boys march too! In December 1805, French General Davout’s troops covered 68 (according to some sources, 80) miles in 48 hours in order to be in time for the Battle of Austerlitz. Converted to kilometers, that is more than 109 and over 128 respectively. In January 1809, in that gruesome retreat to Corunna, exhausted English troops in inadequate clothing, with 30 kilos of baggage and with great hunger, while constantly skirmishing, covered 250 miles (more than 402 km) in 17 days in snow, rain and mud. Many died. The English Light Division marched 42 miles (67.6 km) in 26 hours to Talavera in July 1809, where many were also left dead along the way. The ‘lucky’ ones who did make it had to try and survive a hard battle, next. And the Russians did not stay behind. For example, in July 1812, General Sivers had his men cover the 80 miles (128.7 km) to Mogilev in 36 hours.
Too few calories
We have already talked about the food in a previous blog. The English ration at that time was 2466 calories, which is 19% too little for the minimum requirement of a soldier. As mentioned in a previous blog, research has shown that a soldier needs about 4000 kcal under standard exercise. If the exercises take place in snowy mountains or tropics or extremely harsh conditions, the need goes up to 4500-5000. So 2466 is too little, especially for marching and fighting soldiers in winter with inadequate clothing and often no billeting or tent.
We have to note two things here: today’s man, for whom these calories are calculated, is generally well fed, while the soldiers were constantly malnourished, often from the youngest childhood. And those 2466 calories were what they got on paper; In practice, it was often much less. In addition, the menu also lacked the necessary vitamins, so that those 2466 calories of that time cannot be compared with the 2500 of today that are deemed necessary for an ordinary man under normal circumstances.
Beeline March
In the American Revolution, we also find a number of imagination-appealing marches, although they have rarely become famous – or infamous. In June 1775, two companies of riflemen from Berkeley County under Hugh Stephenson and from Frederick County under Daniel Morgan marched from their home state of Virginia to Cambridge, Massachusetts, near Boston, to war. They covered nearly 600 miles (over 865 km) in 25 days, a horrific march that has become known as the Beeline March. And in September 1781, Washington and Lafayette marched their troops 200 miles (nearly 322 km) in 15 days to Yorktown. That may not seem like a lot, but as mentioned above, shorter distances can also become a wear and tear wastage under certain conditions and when performed day after day with too little rest.
From Stamford Bridge to Hastings
My heart is in the Early Middle Ages and huge battles like the ones described above were rare back then. Moreover, data from that time are incomplete and unreliable. Yet there is one forced march that is well described and has made it into the history books. We are in the autumn of 1066…
When King Harald defeated the Vikings at Stamford Bridge and learned that William the Conqueror had landed in the south, he had to rush his exhausted troops there. His crown was at stake. But his troops were tired. To stop the Vikings here, the troops had rushed from London to York, a distance of 185 miles (almost 298 km), which they had covered in 4 days, but which normally took 2 weeks. After that, they had fought a bloody battle. That was on September 25.
But now they had to go back again. And fast, too. It took them a little longer this time, 8 days for 190 miles (over 305 km). But it was the second such arduous march in a short time, aggravated by a battle. And then they had to continue to Hastings, another 70 miles (a good 112 km). On October 14, they met the Normans and, despite their fatigue, they had almost won. Almost… The rest is history.
The Romans may seem to be the inventors of ‘foot cavalry’. Crassus’ legions once walked 23 miles (37 km) without stopping, while Caesar’s troops grinded 28 miles (45 km) under their sandals. Later, they managed to cover 46 miles (74 km) in 24 hours, without their normal packs, but with only one three-hour break.
The motorized age
Does this mean that the soldiers of the motorized age no longer know to march? Of course, they too are regularly subjected to this torture. During World War I, the 4th Missouri Infantry once broke all U.S. marching records during the Mexican Frontier Wars by covering 45 miles (72.4 km) in 15 hours. During World War II, in April 1944, Merrill’s Marauders traveled 100 kilometers in 20 days to Myitkyina in Burma, through scrubland and jungle, through mountains and over a 50-degree slope at an altitude of over 2,000 feet, and then immediately attacked.
And prior to Pearl Harbor, deplorable Japanese troops with 40 pounds of luggage had to travel about 50 miles in pouring rain in 21 hours, after which they were given a half-hour rest. In the next 20 hours, they covered another 30. Then they had to dig a trench, got some rice and 4 hours of sleep, after which they had to go back. And this time it wasn’t raining, but the sun was shining mercilessly. And they even had to cover the last part at double speed. In 72 hours, they had covered 122 miles (over 196 km) with only 4 hours of sleep, a half-hour break, and two 20-minute breaks.
The more I read about soldiers, whether they are sent to the front today or those who fought a thousand years ago or more, whether it is about their inadequate rations, the punishments and humiliations, the medical care or the physical torture, the more I admire those who serve as soldiers, voluntarily or not, to fight other people’s wars.
And never has it been more topical than since last February, when war was brought back within Europe’s borders…
Comments (0)