Eindelijk mag ik het laatste deel van de Kingston Dansen serie uitgeven. Daarmee sluit ik Damiens avonturen tijdens de Burgeroorlog af en worden alle losse eindjes aan elkaar geknoopt.
Dan lijkt een happy end er niet in te zitten
Ik vond het moeilijk om te schrijven om een aantal redenen. Allereerst nadert de oorlog zijn einde en stevent het op een onherroepelijk verlies voor het zuiden af. Dan lijkt een happy end er niet in te zitten, maar ik wilde ook geen drama schrijven met niets dan kommer en kwel. Maar hoe kun je nu een goed einde breien aan iets wat zo verwoestend op alle gebieden voor de mensen van het zuiden was?
Daarnaast moest ook dit deel weer donkerder en dreigender van toon worden dan het vorige, want de oorlog werd al maar grimmiger. Maar veel kruit had ik al verschoten, om even in de termen van het boek te blijven. Je kunt niet steeds hetzelfde laten gebeuren. Dus soms zat ik best wel even vast, omdat ik wel wist welke kant ik uit wilde, maar niet hoe.
En elk laatste deel is triest. Ik moest definitief afscheid nemen van iemand van wie ik als schrijfster was gaan houden. Ik wist dat ik niet langer gelukzalige weekenden kon vullen met het neerpennen van Damiens avonturen. Dat voelde als een leegte, die me triest stemde. Klinkt misschien allemaal wat melodramatisch, maar het was wel zo.
Dat is een voortdurend dilemma
Maar het allermoeilijkste was: wie laat ik sterven en wie laat ik leven? Dat is een voortdurend dilemma. Je kunt niet iedereen laten leven. Dat is onrealistisch en maakt een boek ook minder spannend. Als lezer heb ik vaak de neiging om naar de laatste pagina te gaan voor de opluchting als ik lees dat de hoofdpersoon het overleeft.
Dus dan begint de worsteling. Je hebt een lijst met personages en daar moet je er een aantal van ‘afmaken’. Dat mag de schrijver best een beetje zeer doen en soms liep ik weken rond tobbend of ik het wel of niet moest doen. Zeker in een laatste deel wordt dit dilemma groter. De grote tegenstander van de hoofdpersoon, zijn aartsvijand, kun je natuurlijk niet al na een paar hoofdstukjes in het eerste deel laten sterven, want dan valt het kaartenhuis in elkaar. Maar iedereen wil hem op het eind het liefst rottig aan zijn einde zien komen. Maar dat mag ook weer niet té voorspelbaar zijn.
En ook geliefde personen mogen best wel eens het veld ruimen, zodat lezers niet bij voorbaat al weten ‘ach, die overleeft het wel’. Als je weet dat een schrijver harde keuzes durft te maken, wordt het spannender.
Maar ja, harde keuzes maak ik niet graag. Moest ik Quentin laten dood gaan? Mijn hart brak. Maar misschien moest ik het juist daarom wel doen? Of Shenandoah? Zou ik dat Damien aan kunnen doen? Zou Bernard betrapt en opgehangen worden door het noorden? Of zou Richard Boulting sneuvelen? En met hem al zijn broers? Zou Parisette haar noodlot tegemoet gaan? En overleeft Damien zelf de oorlog wel?
En dan zijn er altijd de slechteriken. Zou ik hen allemaal laten sterven? Of zou ik er juist een paar laten leven? En als ze het veld moesten ruimen, hoe zou ik Anthony, Bernadette, Royale en Lafayette aan hun einde laten komen? Het was een probleem dat ik ook had bij de laatste twee delen van de piratenserie en nu dus weer als een veelkoppige draak de, uh, kop opstak.
Problemen met de kaft
Een ander probleem was de kaft. Ik had allerlei spannende ideeën, die ik uiteindelijk niet kon realiseren. Ik ben geen kunstenaar of grafisch ontwerper. En dus heb ik heel saai een copyright-vrije foto van het internet gehaald. Ja, het is een poema, of zoals de Amerikanen hem ook wel noemen, een wildcat. Dus wel toepasselijk en bovendien is niets zo fraai als de kop van een wilde kat, nietwaar?
Dus dit is het laatste deel. Wel, het laatste deel over de burgeroorlog. Wellicht is het niet het laatste deel over Damien. Daar ben ik nog niet uit. In deze vier boeken zitten enorm veel verwijzingen naar zijn jeugd. Ik ben zo van dit personage gaan houden, dat ik zelf ook wel nieuwsgierig was naar zijn vroegere leven. Ik moest het nog wel even verzinnen, maar wilde dat wel heel graag.
Dus misschien dat ik nog eens twee of drie boeken schrijf over Damiens jaren voor de oorlog. Of eigenlijk… ik heb ze al geschreven. Maar of ik ze ga uitgeven, weet ik nog niet. Dat hangt ervan af of anderen net zo nieuwsgierig zijn als ik was. Maar eerst ga ik aan iets anders beginnen. Even een frisse wind, een andere periode, een andere hoofdpersoon, een andere slechterik.
Wildcat Gold
Finally I can publish the last part of the Kingston Dances series. With it, I close Damien’s adventures during the Civil War and tie up all the loose ends.
So a happy ending doesn’t seem possible
I found it difficult to write for a number of reasons. First of all, the war is nearing its end and is heading for an irrevocable loss for the South. So a happy ending doesn’t seem to be possible, but I also didn’t want to write a drama with nothing but doom and gloom. But how can you put a happy end to something that was so devastating in every field for the people of the South?
In addition, this part also had to be darker and more menacing in tone than the previous one, because the war was becoming more and more grim. But I had already used up a lot of gunpowder, to stay in the spirit of the book for a moment. You can’t let the same thing happen over and over again. So sometimes I was stuck for a while, because I knew which way I wanted to go, but not how.
And every last part is sad. I had to say goodbye to someone I had come to love as a writer. I knew I could no longer spend blissful weekends writing down Damien’s adventures. That felt like an emptiness, which saddened me. It may all sound a bit melodramatic, but it was true.
That’s an ongoing dilemma
But the hardest part was: who do I let die and who do I let live? That’s an ongoing dilemma. You can’t let everyone live. That is unrealistic and also makes a book less exciting. As a reader, I often tend to skip to the last page for relief when I read that the main character survives.
So then the struggle begins. You have a list of characters and you have to ‘finish’ some of them ‘off’. That may hurt the writer a bit and sometimes I walked around for weeks worrying about whether or not I should do it. Especially in the last part, this dilemma becomes larger. Of course, you can’t let the main character’s great antagonist, his nemesis, die after just a few chapters in the first part, because then the house of cards collapses. But everyone wants to see him meet a rotten end at the end. But that shouldn’t be too predictable either.
And beloved people are also allowed to leave the field from time to time, so that readers do not know in advance ‘oh well, he will survive’. When you know that a writer dares to make hard choices, it becomes more exciting.
But yes, I don’t like to make hard choices. Should I let Quentin die? My heart broke. But maybe that’s why I had to do it? Or Shenandoah? Could I do that to Damien? Would Bernard be caught and hanged by the north? Or would Richard Boulting be killed? And with him all his brothers? Would Parisette meet her fate? And will Damien himself survive the war?
And then there are always the bad guys. Would I let them all die? Or should I let a few live? And if they had to leave the story, how would I let Anthony, Bernadette, Royale and Lafayette die? It was a problem that I also had with the last two parts of the pirate series and now again, like a many-headed dragon, uh, reared its head.
Problems with the cover
Another problem was the cover. I had all kinds of exciting ideas, which I couldn’t realize in the end. I’m not an artist or a graphic designer. And so I very boringly took a copyright-free photo off the internet. Yes, it’s a cougar, or as the Americans call it, a wildcat. So it’s appropriate and besides, nothing is as beautiful as the head of a wild cat, isn’t it?
So this is the last part. Well, the last part about the Civil War. Perhaps it is not the last part about Damien. I haven’t figured that out yet. These four books contain a huge number of references to his childhood. I grew to love this character so much that I was curious about his former life. I still had to come up with it first, but I really wanted to.
So maybe I’ll write another two or three books about Damien’s years before the war. Or rather… I’ve already written them. But I don’t know if I’m going to publish them yet. That depends on whether others are as curious as I was. But first, I’m going to start something else. A breath of fresh air, a different period, a different main character, a different villain.
Comments (0)