Research, research, research… Soms doe ik weken onderzoek voor één pagina, omdat ik het historisch gezien allemaal zo correct mogelijk wil hebben. Soms kun je niet vinden wat je zoekt, soms is de informatie tegenstrijdig en soms kom ik ergens te laat achter, als het boek al gedrukt is. Daar baal ik dan enorm van.
In één van mijn boeken verkrijgt de hoofdpersoon, een Amerikaan van nationaliteit, een commissie als officier in het Engelse leger, eerst tijdens de Sikh-Oorlog en later tijdens de Krimoorlog. Maar zou het Engelse leger in die tijd een officier uit Amerika geaccepteerd hebben? Was het wettelijk wel mogelijk?
Natuurlijk dienden er buitenlanders in het leger, zoals de Hessische huurlingen en de Indische strijders, vaak in hun eigen eenheden. En het Engelse leger wilde Amerikaanse vrijwilligers in dienst nemen. Soldaten en matrozen werden geronseld en het zou heel geloofwaardig geweest zijn als Damien als soldaat in die oorlog gevochten had. Maar als officier? Ik ken de regels niet hieromtrent.
Voor de Sikh Oorlog was nog geen officiersexamen nodig, voor de Krimoorlog wel, want dat is door Wellington in 1850 geïntroduceerd. Dat zou echter niet een groot obstakel hebben moeten vormen, zeker niet gezien zijn vorige commissie.
Ik kon er maar heel moeilijk iets over vinden.
Een brief van Lord Folkestone
In een brief van Lord Folkestone uit 1812 blijkt dat er wel buitenlandse officieren dienden in het Engelse leger, maar blijkbaar was hier een speciaal koninklijk decreet voor nodig geweest en was het zelfs toen nog omstreden. Bovendien golden er duidelijke restricties.
Ik citeer: “De wet van de 36e van de Koning rechtvaardigde niet het inzetten van buitenlandse officieren, behalve als officieren van buitenlandse korpsen; en het liet hen niet toe in een rang boven die van [Engelse] officieren die in zo’n korps dienden. – De edele heer, om de eigenaardige jaloezie te tonen waarmee de introductie van buitenlandse officieren in onze dienst beschouwd werd, ging in op een geschiedenis van de voortgang van het 60e Regiment. Door de wet van de 29e van George II, werden buitenlandse officieren, die Protestant waren, in dat regiment toegelaten om te dienen, voor de bescherming van de staten Maryland en Pennsylvania. Dit, echter, […} was voor de bescherming van Amerika en niet van ons eigen land. […] en er werd uitdrukkelijk bij uitgehouden dat het korps onder commando zou staan van een onderdaan van natuurlijke [Engelse] geboorte. Door de wet van de 39e en de 40e van de Koning […] werd nog steeds verklaard, dat het regiment alleen in Amerika zou dienen.”
Voor datzelfde jaar vermeldt een bron dat er in het leger flink wat buitenlandse officieren waren, zoals in Dillon’s en de York Light Infantry. Een inventaris van dat jaar geeft 42 officieren van buitenlandse nationaliteit in regimenten die in het thuisland dienden, maar daarbij stond wel aangetekend dat het om gekleurde mannen ging die dienden als muzikant, terwijl bijna een derde van het totaal behoorde bij het 97th Regiment.
Inventaris van 1815
Een inventaris van 1815 geeft aan dat er 66 officieren van buitenlandse geboorte waren die in Britse regimenten dienden anders dan het hierboven al genoemde 60e (5 in de Royal York Rangers, 2 in de Royal West Indian Rangers, 55 in het 80th Foot en 173 in het 102nd of het oude New South Wales Corps). Ook bij de Light Dragoons zaten toen buitenlanders.
Dit was wel tijdens de Napoleontische Oorlogen, toen er grote behoefte was aan enorme aantallen soldaten (en officieren, die verhoudingsgewijs vaker sneuvelden), waaraan met uitsluitend Engels bloed nauwelijks te voldoen viel.
In hetzelfde boek las ik dat Groot-Brittannië een uitzondering vormde in Europa, omdat het buitenlandse soldaten niet toestond op de Britse Eilanden te dienen tijdens vredestijd. Maar in oorlogstijd werden er dikwijls troepen uit Duitse staten (Brunswijk, Hessen-Kassel) gehuurd. Maar dat waren geheel buitenlandse eenheden, waarvan zowel de soldaten als de officieren ingehuurd waren.
Verder heb ik nog kunnen vinden dat er vanaf 1855 geen enkele buitenlander meer in voortdurende dienst aan boord van Britse oorlogsschepen mocht dienen.
Vrij grote historische fout
Het lijkt er dus op, dat het voor de Amerikaanse Damien Kingston onmogelijk was om een officiersrang in het Engelse leger in de 1840s en 1850s te bekleden. Ik heb daar dus in mijn enthousiasme een vrij grote historische fout gemaakt.
Ik ben er bij het schrijven voor het gemak van het verhaal maar vanuit gegaan dat de voorspraak van en dwang door een zo’n invloedrijk en machtig man als Wellington, eventueel samen met een zak geld en wat vervalste papieren, voldoende geweest zijn om het toch te bewerkstelligen. Het dient geen betoog dat dit hem niet hielp in acceptatie in een leger dat ook neerkeek op Engelse officieren die vanuit de rangen van de gewone man opgeklommen waren en geen ‘blauw bloed’ hadden, laat staan als ze ook nog dissidente buitenlanders waren (Amerikanen hadden zich ‘onrechtmatig’ via rebellie van het moederland vrijgemaakt).
Dus ja, soms blijven er historische incorrectheden in mijn verhalen zitten, hoe goed ik alles ook probeer te onderzoeken. Bovenstaande fout was te voorkomen geweest, maar ik heb er tijdens het schrijven gewoon geen seconde bij stilgestaan. Pas later begon ik te twijfelen en toen was het te laat. Maar als ik me aan bovenstaande gehouden had, was Damien dus nooit in die oorlogen beland en dat had een te grote impact gehad op de vorming van zijn karakter en ervaringen. Dan had ik Williamsburg Waltz nooit zo kunnen schrijven. Dus ik denk dat ik het mezelf maar vergeef.
American officers in English service
Research, research, research… Sometimes I do weeks of research for one page, because I want it all to be as historically correct as possible. Sometimes I can’t find what I’m looking for, sometimes the information is contradictory, and sometimes I find out too late, when the book has already been printed. I’m really bummed about that when it happens.
In one of my books, the main character, an American by nationality, obtains a commission as an officer in the British army, first during the Sikh War and later during the Crimean War. But would the English army at that time have accepted an officer from America? Was it legally possible?
Of course, there were foreigners serving in the army, such as the Hessian mercenaries and the Indian fighters, often in their own units. And the British army wanted to employ American volunteers. Soldiers and sailors were recruited and crimped and it would have been very believable if Damien had fought as a soldier in that war. But as an officer? I don’t know the rules on this.
The Sikh War did not yet require an officer’s examination, but the Crimean War did, as it was introduced by Wellington in 1850. However, that should not have been a major obstacle, especially given his previous commission.
I had a hard time finding anything about it.
A letter of Lord Folkestone
A letter from Lord Folkestone from 1812 shows that foreign officers did serve in the English army, but apparently this had required a special royal decree and was controversial even then. In addition, there were clear restrictions.
I quote: “The King’s law of the 36th did not justify the use of foreign officers, except as officers of foreign corps; and it did not admit them to a rank above that of [English] officers serving in such a corps. – The noble gentleman, in order to show the peculiar jealousy with which the introduction of foreign officers into our service was regarded, went into a history of the progress of the 60th Regiment. By the law of the 29th of George II, foreign officers, who were Protestants, were admitted to serve in that regiment, for the protection of the states of Maryland and Pennsylvania. This, however, […] was for the protection of America and not of our own country. […] and it was expressly maintained that the corps should be under the command of a subject of natural [English] birth. By the law of the 39th and 40th of the King […] it was still declared that the regiment would serve only in America.”
For the same year, a source mentions that there were quite a few foreign officers in the army, such as in Dillon’s and the York Light Infantry. An inventory of that year lists 42 officers of foreign nationality in regiments who served in the home country, but it was noted that they were men of color who served as musicians, while almost a third of the total belonged to the 97th Regiment.
Inventory of 1815
An inventory of 1815 indicates that there were 66 officers of foreign birth who served in British regiments other than the 60th mentioned above (5 in the Royal York Rangers, 2 in the Royal West Indian Rangers, 55 in the 80th Foot, and 173 in the 102nd of the old New South Wales Corps). There were also foreigners among the Light Dragoons at the time.
This was during the Napoleonic Wars, when there was a great need for huge numbers of soldiers (and officers, who died proportionately more often), which could hardly be satisfied with English blood alone.
In the same book, I read that Great Britain was an exception in Europe because it did not allow foreign soldiers to serve in the British Isles during peacetime. But in wartime, troops from German states (Brunswick, Hesse-Kassel) were often hired. But these were entirely foreign units, of which both the soldiers and the officers had been hired.
I have also been able to find that from 1855 onwards no foreigner was allowed to serve on board British warships.
Pretty big historical mistake
So it seems that it was impossible for the American Damien Kingston to hold an officer rank in the English army in the 1840s and 1850s. So in my enthusiasm, I made a pretty big historical mistake there.
For the sake of simplicity of the story, I have assumed that the intercession and coercion of such an influential and powerful man as Wellington, possibly together with a bag of money and some forged papers, would have been enough to bring it about anyway. Needless to say, this did not help him in his acceptance in an army that also looked down on English officers who had risen from the ranks of the common man and had no ‘blue blood’, let alone if they were also dissident foreigners (Americans had ‘illegitimately’ freed themselves from the motherland through rebellion).
So yes, sometimes there are historical inaccuracies in my stories, no matter how hard I try to research everything. The above mistake could have been prevented, but I just didn’t think about it for a second while writing it. It wasn’t until later that I started to have doubts and then it was too late. But if I had stuck to the above, Damien would never have ended up in those wars and that would have had too great an impact on the formation of his character and experiences. I would never have been able to write Williamsburg Waltz like that. So I guess I’ll just forgive myself.
Comments (0)