Voor een aantal boeken heb ik nogal wat research gedaan naar de behandeling van krijgsgevangenen. En dat zette me aan het denken of de afschuwelijke omstandigheden die ik in die gevallen tegenkwam, symptomatisch waren voor een bepaalde oorlog of algemeen geldend. En dus ging ik op een wat grootschaliger onderzoek.
Zelfs oorlogen hebben regels. Sommige staan zwart op wit, andere zijn stilzwijgende afspraken. Eén van die regels is, en was, dat krijgsgevangenen goed behandeld dienen te worden.
Lange tijd geen regels omtrent krijgsgevangenen
Laten we beginnen met vast te stellen dat dit niet altijd zo vanzelfsprekend was. Het deel van de geschiedenis waarin dit niet zo was, is vele malen langer dan waarin dit wel zo was. In vroeger tijden werden zij die zich overgaven of gevangengenomen werden, tot slaaf gemaakt of afgemaakt. Dit was het geval bij de Azteken en de Egyptenaren, bij de Romeinen en Arabieren, in feodaal Japan en tot in de 19e eeuw bijvoorbeeld bij de Noord-Amerikaanse inheemse stammen. En deze lijst is lang.
Er werd zelfs vaak geen of nauwelijks verschil gemaakt tussen strijdkrachten en burgers, tussen mannen en vrouwen, tussen ouden en kinderen. Alleen krijgsgevangenen van hoge rang konden hopen op een redelijke behandeling, omdat de overwinnaar hen voor veel losgeld hoopte te verkopen.
Vanaf de 16e eeuw komt hier pas, heel langzaam, verandering in. In de 17e eeuw zien we voor het eerst het recht op parool. Maar dat wilde niet zeggen dat gevangene altijd even goed behandeld werden. Er waren geen regels voor huisvesting, voeding, medische behandeling of straffen.
Het eerste krijgsgevangenenkamp dat speciaal voor dit doel gebouwd werd, ontstond pas in 1797 (Norman Cross, Engeland). Het was bedoeld voor humane behandeling van gevangenen. Rond die tijd, tijdens de Amerikaanse Revolutie en Napoleontische Oorlogen, ontstaat ook het systeem voor de uitwisseling van gevangenen.
Maar we moeten nog tot 1907 wachten op de eerste internationale, vaste afspraken omtrent de behandeling van krijgsgevangenen tijdens een Haagse Conventie. Die afspraken werden uitgebreid in de Geneefse Conventie van 1929 en nogmaals in 1949.
Men hield zich niet altijd strikt aan de regels
Maar dat wil niet zeggen dat alle landen zich er altijd strikt aan houden. Maar was dit onverschilligheid, onkunde en overmacht of wreedheid, wraak en wanbeleid? En lag dat aan de periode, de specifieke oorlog, de omstandigheden of de natie?
Soms betreft het zeker onverschilligheid, onkunde (bijvoorbeeld op medisch gebied) of overmacht (een groot deel van de sterfte in Andersonville kwam door de afschuwelijke tekorten in het zuiden en de onwil van het noorden om gevangenen uit te wisselen).
Soms betreft het ook uitwassen van een enkele wrede commandant. Of het gaat om wraak op de vijand of wanbeleid door bijvoorbeeld corruptie. En soms gaat het om een systematische schending van de rechten door een strijdende natie, zoals Japan en Duitsland tijdens de Tweede Wereldoorlog.
En dan hebben we het alleen over krijgsgevangenenkampen, niet over concentratie- of zelfs vernietigingskampen voor burgers zoals tijdens de Tweede Boerenoorlog in Zuid-Afrika en in nazi-Duitsland.
Krijgsgevangenenkampen en -schepen stonden berucht om de afschuwelijke leefomstandigheden, de abominabele hygiëne, de onverschilligheid en wreedheid van commandanten en bewakers, de honger en ziekte en de onbeschrijflijke overbevolking. Sommige kampen waren ware doodskampen.
Gevangenenschepen
Laten we beginnen met de Amerikaanse Revolutie, de tijd waarin speciale kampen voor het eerst opgericht werden. Berucht waren de Engelse gevangenenschepen, de ‘prison hulks’. De verhalen zijn zo gruwelijk, dat je ze niet met droge ogen kunt lezen. Het meest berucht was het schip Jersey.
Alles zat op zo’n schip door elkaar, soldaten, matrozen en burgers die gearresteerd waren als lastige patriot.
Het is heel erg moeilijk om precieze data te krijgen en daarbij moet aangetekend worden dat zelfs na de val van Yorktown de schepen nog gebruikt werden als gevangenis tot er twee jaar later officieel vrede was.
Aan het einde van de oorlog waren er slechts 1400 overlevenden van alle gevangenen op de vloot van gevangenisschepen. Zo’n 11.000 mannen (en jongens) stierven op die schepen tussen 1776 en 1783. Er zijn verschillende berekeningen die uitkomen op een sterftecijfer op deze bewuste prison hulks van 50-85%, waarbij 70% het vaakst genoemd wordt.
Nogmaals, cijfers zijn lastig, want die fluctueren behoorlijk, maar tussen de 4500 en 6800 Amerikaanse soldaten stierven op het slagveld, 20.000 werden er gevangengenomen en 17.000 stierven aan ziekte, waaronder dus ook de 8000-12.000 die als krijgsgevangene overleden.
In ieder geval was het op de Jersey niet best. Per dag stierven er gemiddeld tien man en tot jaren en jaren na de oorlog spoelden massa’s botten en schedels aan van de ongelukkigen die na de verlossende dood gewoon overboord gekieperd werden in het ondiepe water.
Eén ding moeten we hierbij wel opmerken en dat is dat Engeland de Amerikanen niet zag als reguliere krijgsgevangenen, maar als opstandige rebellen en hen dus ook als zodanig meende te kunnen en moeten behandelen.
Zeer uiteenlopende sterftecijfers
We hebben dus een sterftepercentage van 50-85%, maar wat zeggen die cijfers? Ik heb niet echt duidelijke cijfers kunnen vinden over andere kampen of over de cijfers aan Amerikaanse zijde. Dus laten we eens naar andere oorlogen kijken, om te beginnen met de Napoleontische Oorlog.
De gegevens zijn moeilijk te achterhalen en geven geen compleet beeld.
Van de 17.000 Franse troepen die in 1808 na de Slag van Balién zich overgaven aan de Spanjaarden, stierf tussen 1/2 en 6/7. Daar staan heel andere cijfers tegenover. De Engelsen namen 7000 Deense en Noorse zeelieden gevangen. Zij kwamen op de al eerder genoemde ‘prison hulks’ terecht. Die hadden ook toen al een zeer slechte naam. En niet zo vreemd, want de gevangenenschepen uit de Revolutie, dus van kort tevoren, waren drijvende doodskisten.
De gevangenen waren zo jong als 8 en zo oud als 80, maar de helft was tussen de 22 en 35. Het merendeel kwam van koopvaardijschepen, 1/6 van vlootschepen en een kwart van kaperschepen. Sommigen zaten er maar drie dagen, anderen rotten daar zeven lange jaren weg. Het gemiddelde lag op 31 maanden.
Opvallend genoeg stierf maar 5%. Dat ligt ver onder wat gebruikelijk was in die tijd en al helemaal voor volgepakte schepen en voor gevangenen die er zo lang zaten. Er zit weinig verschil in dit getal tussen jonge en oude zeelieden of tussen zij die maar kort of zij die lang gevangen zaten. Wat wel een verschil maakte, was of je wel of niet voer op een kaperschip. Van kapers stierf 10%.
Dit doet vermoeden dat de Scandinavische gevangenen extra goed behandeld werden, omdat Engeland eigenlijk geen oorlog wilde met deze landen, maar verplicht was geweest de vloot te nemen voor de Fransen het konden doen, en dat kapers gehaat waren, hoewel het ook zo kan zijn dat deze opvarenden door eigen gedrag (bijvoorbeeld het vergokken van rantsoenen) meer risico liepen.
Het vermoeden van een goede behandeling wordt bevestigd door de rantsoenen. Elke gevangene had recht op 2,5 lbs rundvlees, 1 lb vis, 10,5 lbs brood, 2 lbs aardappelen, 2,5 lbs kool en 14 pints zwak bier per week, wat niet heel veel minder was dan Deense vlootrantsoenen. En gevangenen hoefden geen zware arbeid te verrichten in tegenstelling tot de matrozen. Het uitblijven van epidemische ziekten doet vermoeden dat de hygiëne ook goed was. Ook onder niet gevangen zeelui en soldaten hielden ziekten verwoestend huis.
Ik heb (nog) niet kunnen achterhalen of andere, bijvoorbeeld Franse, gevangenen het ook zo goed hadden onder Engels regime en hoe het gesteld was met Engelse en Spaanse gevangenen in Franse handen. Het is dus moeilijk vast te stellen wat deze cijfers betekenen.
Amerikaanse Burgeroorlog
Wel vrij complete data zijn er van de Amerikaanse Burgeroorlog. Er zijn planken vol geschreven over de kampen, zowel in het noorden als zuiden.
Voor ik hierop inga, wil ik nog wel opmerken dat het zuiden zelf kampte met enorme tekorten en daar waar ze hun eigen soldaten niet konden voeden, ze dat de gevangen ook niet konden. Daarnaast lagen de kampen ver van de grens, in het zuiden, waar ziekten ook onder de gewone bevolking welig tierden.
In het noorden was de slechte behandeling van de zuidelijke soldaat meer opzettelijk, bedoeld als straf voor de afscheiding en de vermeende bewust slechte behandeling van hun eigen gevangenen. Het noorden had het voedsel wel, maar wilde het vaak niet geven.
Van de 409.000 krijgsgevangenen in die oorlog, beide zijden opgeteld, stierven er ongeveer 56.000. In noordelijke kampen stierf gemiddeld 11,7%, in zuidelijke kampen 15,3%.
Sommige kampen waren berucht. Het meest dodelijke kamp is het zuidelijke Andersonville met een sterftepercentage van 29%. Het noordelijke Elmira komt met 24,3% dicht in de buurt, terwijl het al even beruchte, eveneens noordelijke Camp Douglas ‘slechts’ 17% had in de gehele levensduur van het kamp, maar wel in bepaalde perioden uitschieters had van 35%. Dit zijn afschuwelijke cijfers.
En daarna?
We schuiven wat verder op in de tijd en komen dan in de Tweede Boerenoorlog. We zullen het niet hebben over de verschrikkelijke concentratiekampen voor burgers, voornamelijk vrouwen, kinderen en zwarten, waar de sterftecijfers schrikbarend waren, maar ik zal me beperken tot de krijgsgevangenenkampen.
Beide partijen waren er niet op voorbereid en werden feitelijk door de aantallen overvallen.
In totaal werden er 9553 Engelsen gevangengenomen door de boeren. Van hen stierven er 97 in gevangenschap, wat ongeveer 1% is. Dat is bijzonder weinig.
Omgekeerd ligt het lastiger. Er zijn grofweg 28.000 Boerenstrijders gevangengenomen en 25.630 zijn overzees gestuurd naar kampen op bijvoorbeeld St. Helena, Ceylon, Bermuda of in India en Portugal. Cijfers zijn lastig te krijgen, maar voor de kampen op St. Helena kom ik op een percentage van grofweg 3%. Op Ceylon lag het op 2,5% en in Bermuda dicht tegen de 3%. Deze cijfers liggen heel ver van die van de bovengenoemde oorlogen.
Eerste Wereldoorlog
De eerste grote oorlog na de eerste afspraken over de behandeling van krijgsgevangenen was de Eerste Wereldoorlog. Er zijn enorme verschillen, afhankelijk van nationaliteit van gevangenen en beherend land. Over het algemeen waren de westelijke kampen zeer goed, de oostelijke zeer slecht. Gemiddeld lag het sterftepercentage tussen de 5% en 10%, maar dat is een gemiddelde en geeft een sterk vertekend beeld.
In de oorlog zijn ongeveer 8 miljoen mannen gevangengenomen: 1,5 miljoen door de Duitsers, 2,9 miljoen door de Russen en 720.000 door de Engelsen en Fransen. De verschillen waren gigantisch.
Duitsers in Engelse kampen hadden een sterftepercentage van 3%; Roemenen in Duitse kampen een percentage van 29%. Duitse krijgsgevangenen in Russische kampen kregen te maken met een sterftepercentage van 40%. Engelsen die de pech hadden door de Turken gevangengenomen te zijn, moesten zien te overleven met sterftecijfers van 60%. Ook de Indiërs die in handen kwamen van het Ottomaanse rijk, stierven bij bosjes en voor hen zijn de cijfers 16% als je de vermisten niet meerekent en 28% als je dat wel doet. Daarentegen was het getal voor gevangen soldaten uit Oostenrijk-Hongarije in Italiaanse kampen 3,8%.
Eén op de vijf Italiaanse krijgsgevangenen stierf. In het kamp in Mauthausen in Oostenrijk stierven in januari 1915 tot 186 gevangenen per dag aan de tyfus. In het kamp in Totskoe in Rusland stierven in de winter van 1915-1916 minstens 10.000 van 25.000 gevangenen, eveneens door tyfus. Bij de aanleg van de Moermansk-spoorlijn in Rusland kwamen 25.000 van de 70.000 Oostenrijks-Hongaarse en Duitse krijgsgevangenen, die als dwangarbeiders tewerkgesteld waren, om het leven.
Tweede Wereldoorlog
Ook de Tweede Wereldoorlog, een tijd waarin de noodzaak en moraliteit van goede behandeling van krijgsgevangenen overal wel algemeen doorgedrongen was, laat grote verschillen zien. En er waren geen verzachtende omstandigheden, want voor het overgrote deel waren de soldaten dienstplichtig (en geen beroepsleger) of rebellen, wat vroeger vaak redenen waren die partijen gaven voor mishandeling.
Het staatje hieronder laat de grote verschillen goed zien.
- Duitse krijgsgevangenen in Russische kampen — 35,8%
- Duitse krijgsgevangenen in Franse kampen — 2,6%
- Duitse krijgsgevangenen in Amerikaanse kampen — 0,2%
- Duitse krijgsgevangenen in Engelse kampen — 0,03%
- Amerikaanse krijgsgevangenen in Japanse kampen — 33%
- Amerikaanse krijgsgevangenen in Duitse kampen — 1,2%
- Engelse krijgsgevangenen in Japanse kampen — 24,8%
- Engelse krijgsgevangenen in Duitse kampen — 3,5%
- Russische krijgsgevangenen in Duitse kampen — 57,5%
Hoewel dit staatje uiteraard niet compleet is en de concentratiekampen en de dood onder dwangarbeiders buiten beschouwing gelaten wordt, zie je grote verschillen. Je ziet dat het in Russische en Japanse kampen heel slecht was, in Amerikaanse en Engelse kampen heel goed, en dat het in Duitse kampen erg uitmaakte wat je etniciteit was: Russen hadden het gruwelijk slecht, Amerikanen en Engelsen goed.
Conclusie
Wie vecht in een oorlog, kan gevangengenomen worden. Hoe het je als gevangene in een kamp of op een schip vergaat, hangt af van jouw nationaliteit, die van de vijand en van de periode. En het lijkt erop dat de Geneefse Conventie niet veel verschil heeft gemaakt: als de vijand een hekel aan zijn gevangenen had vanwege nationaliteit of anderzijds op hen neerkeek, dan werden kampen tot grafkelders.
Het lijkt dat de schrikbarende cijfers uit oorlogen in de 18e en 19e eeuw helaas nauwelijks uit de toon vallen bij meer moderne oorlogen. En dat had ik eigenlijk niet verwacht, zeker niet aangezien er in moderne tijden meer kennis was over voeding en hygiëne en de medische standaard veel hoger stond. Opzet lijkt dus in het spel.
Revenge or force majeure?
For a number of books I have done quite a bit of research on the treatment of prisoners of war. And that got me thinking about whether the horrible conditions I encountered in those cases were symptomatic of a particular war or universal. And so I began a somewhat larger-scale research.
Even wars have rules. Some are written in black and white, others are tacit agreements. One of those rules is, and was, that prisoners of war should be treated well.
Long period without rules regarding prisoners of war
Let’s start by noting that this wasn’t always so obvious. The part of history in which this was not the case is many times longer than the part in which it was. In ancient times, those who surrendered or were captured were enslaved or killed. This was the case with the Aztecs and the Egyptians, with the Romans and Arabs, in feudal Japan, and until the 19th century, for example, with the North American native tribes. And this list is long.
In fact, little or no distinction was made even between armed forces and civilians, between men and women, between the elderly and children. Only prisoners of war of high rank could hope for reasonable treatment, as the victor hoped to sell them for a large ransom.
First from the 16th century onwards, this started to chang, albeit very slowly. In the 17th century we see the right to parole for the first time. But that did not mean that prisoners were always treated well. There were no rules on housing, feeding, medical treatment, or punishment.
The first prisoner-of-war camp built specifically for this purpose was not established until 1797 (Norman Cross, England). It was intended for humane treatment of prisoners. Around that time, during the American Revolution and Napoleonic Wars, the system for the exchange of prisoners also emerged.
But we still have to wait until 1907 for the first international, firm agreements on the treatment of prisoners of war during a Hague Convention. These agreements were extended in the Geneva Convention of 1929 and again in 1949.
Rules were not always strictly adhered to
But that doesn’t mean that all countries always strictly adhere to it. But was this indifference, ignorance and force majeure or cruelty, revenge and mismanagement? And was the cause for this the period, the specific war, the circumstances or the nation?
Sometimes it is certainly indifference, ignorance (e.g. in the medical field) or force majeure (a large part of the mortality in Andersonville was due to the appalling shortages in the South and the unwillingness of the North to exchange prisoners).
Sometimes it also involves the excesses of a single cruel commander. Or it is revenge on the enemy or mismanagement due to corruption, for example. And sometimes it is a systematic violation of rights by a warring nation, such as Japan and Germany during World War II.
And we are only talking about prisoner-of-war camps, not concentration or even extermination camps for civilians as during the Second Boer War in South Africa and in Nazi Germany.
Prisoner-of-war camps and ships were notorious for the horrible living conditions, the abominable hygiene, the indifference and cruelty of commanders and guards, the hunger and disease, and the indescribable overcrowding. Some camps were veritable death camps.
Prison hulks
Let’s start with the American Revolution, the time when special camps were first established. Notorious were the English prisoner ships, the ‘prison hulks’. The stories are so gruesome that you can’t read them with dry eyes. The most notorious was the ship Jersey.
Every prisoner was put pell-mell on such a ship, soldiers, sailors and civilians who had been arrested as troublesome patriots.
It is very difficult to get precise dates, and it should be noted that even after the fall of Yorktown, the ships were still used as prisons until two years later there was official peace.
At the end of the war, there were only 1400 survivors of all prisoners on the fleet of prison ships. Some 11,000 men (and boys) died on those ships between 1776 and 1783. There are several calculations that arrive at a mortality rate on these prison hulks of 50-85%, with 70% being mentioned most often.
Again, numbers are tricky, because they fluctuate quite a bit, but between 4,500 and 6,800 U.S. soldiers died on the battlefield, 20,000 were taken prisoner, and 17,000 died of disease, including the 8,000-12,000 who died as prisoners of war.
In any case, conditions were not good on the Jersey. An average of ten men died every day and for years and years after the war, masses of bones and skulls of the unfortunates washed ashore, unfortunates that were simply thrown overboard in the shallow water after the redemptive death.
One thing we must note here is that England did not see the Americans as regular prisoners of war, but as defiant rebels and therefore thought they could and should treat them as such.
Highly divergent mortality rates
So we have a mortality rate of 50-85%, but what do those numbers say? I have not really been able to find any clear figures on other camps or the figures on the American side. So let’s look at other wars, starting with the Napoleonic War.
The data are difficult to retrieve and does not provide a complete picture.
Of the 17,000 French troops who surrendered to the Spanish in 1808 after the Battle of Balién, between 1/2 and 6/7 died. Very different numbers oppose them. The English captured 7000 Danish and Norwegian sailors. They ended up on the aforementioned ‘prison hulks’. They had a very bad name even then. And not surprising, because the prisoner ships of the Revolution, i.e. of a short time before, were floating coffins.
The prisoners were as young as 8 and as old as 80, but half were between the ages of 22 and 35. The majority came from merchant ships, 1/6 from fleet ships and a quarter from privateer ships. Some were only there for three days, others rotted there for seven long years. The average was 31 months.
Remarkably, only 5% died. That is far below what was customary at the time, especially for packed ships and for prisoners who had been there for so long. There is little difference in this number between young and old sailors or between those who were imprisoned for a short time or those who were imprisoned for a long time. What did make a difference was whether or not you sailed on a privateer ship. Of all the privateers, 10% died.
This suggests that the Scandinavian prisoners were treated extra well, because England did not really want war with these countries, but had been obliged to take the fleet before the French could do it, and that privateers were hated, although it is also possible that these crews were more at risk due to their own behaviour (e.g. gambling with rations).
The suspicion of good treatment is confirmed by the rations. Each prisoner was entitled to 2.5 lbs of beef, 1 lb of fish, 10.5 lbs of bread, 2 lbs of potatoes, 2.5 lbs of cabbage, and 14 pints of small beer per week, which was not much below Danish fleet rations. And prisoners didn’t have to do hard labour, unlike the sailors. The absence of epidemic diseases suggests that hygiene was also good. Diseases also wreaked havoc among uncaptured sailors and soldiers.
I have not (yet) been able to find out whether other, for example French, prisoners also fared so well under English regime and what was the situation with English and Spanish prisoners in French hands. So it’s hard to pin down what these numbers mean.
American Civil War
We do have complete data from the American Civil War. Shelves of books have been written about the camps, both in the north and south.
Before I get into this, I would like to say that the South itself suffered from enormous shortages, and since they could not feed their own soldiers, neither could they feed the prisoners. In addition, the camps were located far from the border, in the south, where diseases were also rampant among the general population.
In the North, the ill-treatment of the Confederate soldier was more deliberate, intended as punishment for the secession and alleged deliberate ill-treatment of their own prisoners. The north had the food, but often did not want to give it.
Of the 409,000 prisoners of war in that war, both sides combined, about 56,000 died. An average of 11.7% died in northern camps, and 15.3% in southern camps.
Some camps were notorious. The most lethal camp is southern Andersonville with a mortality rate of 29%. The northern Elmira comes close with 24.3%, while the equally notorious, also northern Camp Douglas had ‘only’ 17% in the entire lifespan of the camp, but did have peaks of 35% in certain periods. These are appalling figures.
And afterwards?
We move a little further in time and then enter the Second Boer War. We will not talk about the horrible concentration camps for civilians, mainly women, children and blacks, where the mortality rates were appalling, but I will confine myself to the prisoner-of-war camps.
Both sides were not prepared for it and were actually caught off guard by the numbers.
A total of 9553 Englishmen were taken prisoner by the Boers. Of those, 97 died in captivity, which is about 1%. That is very little.
Conversely, it is more difficult. Roughly 28,000 Boer fighters were captured and 25,630 were sent overseas to camps on St. Helena, Ceylon, Bermuda or in India and Portugal. Figures are hard to come by, but for the camps on St. Helena I come up with a percentage of roughly 3%. In Ceylon it was 2.5% and in Bermuda close to 3%. These figures are very far from those of the wars mentioned above.
First World War
The first major war after the first agreements on the treatment of prisoners of war was the First World War. There are huge differences depending on nationality of prisoners and administering country. In general, the western camps were very good, the eastern camps very bad. On average, the mortality rate was between 5% and 10%, but that is an average and gives a very distorted picture.
About 8 million men were taken prisoner during the war: 1.5 million by the Germans, 2.9 million by the Russians and 720,000 by the English and French. The differences were huge.
Germans in English camps had a mortality rate of 3%; Romanians in German camps had a percentage of 29%. German prisoners of war in Russian camps faced a mortality rate of 40%. Englishmen who had the misfortune to be captured by the Turks had to survive with mortality rates of 60%. Also, the Indians who fell into the hands of the Ottoman Empire died in droves and for them, the figures are 16% if you don’t count the missing and 28% if you do. In contrast, the number for captured soldiers from Austria-Hungary in Italian camps was 3.8%.
One in five Italian prisoners of war died. In January 1915, up to 186 prisoners a day died of typhus in the camp at Mauthausen in Austria. In the winter of 1915-1916, at least 10,000 of the 25,000 prisoners died in the camp in Totskoe in Russia, also from typhus. During the construction of the Murmansk railway in Russia, 25,000 of the 70,000 Austro-Hungarian and German prisoners of war, who were forced to work, were killed.
Second World War
The Second World War, a time when the necessity and morality of good treatment of prisoners of war was widely understood, also shows great differences. And there were no extenuating circumstances, because for the most part the soldiers were conscripts, and not professional army or rebels, which in the past were often reasons parties offered to justify mistreatment.
The list below shows the big differences quite well.
- German prisoners of war in Russian camps — 35.8%
- German prisoners of war in French camps — 2.6%
- German prisoners of war in American camps — 0.2%
- German prisoners of war in English camps — 0.03%
- S. POWs in Japanese camps — 33%
- S. prisoners of war in German camps — 1.2%
- British prisoners of war in Japanese camps — 24.8%
- British prisoners of war in German camps — 3.5%
- Russian prisoners of war in German camps — 57.5%
Although this list is of course not complete and the concentration camps and death among forced laborers is not taken into account, you see big differences. You see that in Russian and Japanese camps it was very bad, in American and English camps it was very good, and that in German camps it mattered a lot what your ethnicity was: Russians were in a horribly bad situation, Americans and English in good ones.
Conclusion
Anyone who fights in a war can be captured. How you fare as a prisoner in a camp or on a ship depends on your own and the enemy’s nationality, and the period. And it seems that the Geneva Convention did not make much difference: if the enemy disliked his prisoners because of nationality or otherwise looked down on them, then camps became crypts.
It seems that the frightening figures from wars in the 18th and 19th centuries are unfortunately hardly out of tune with more modern wars. And I didn’t really expect that, especially since in modern times there was more knowledge about nutrition and hygiene and the medical standard was much higher. So intent seems to be at play.
Comments (4)
Wat een zwaar verhaal, vol ellende en narigheid. Maar of de mensheid er inmiddels wat van hellend heeft? Ik denk het niet…Ik denk heel vaak aan deze regel uit de Gijsbrecht van Joost vd Vondel.
‘De wereld gaat aan vlijt ten onder’! De wereld vernietigt zichzelf….we zijn al ‘aardig op weg’
Ja, het is geen luchtig onderwerp. En helaas dus een verhaal van alle tijden… De mens zal nooit veranderen, vrees ik.
Wraak of overmacht: Knap onderzoek zeg!! Boeiend om dit te lezen.
Mvg
M
Dank je wel!