Het is 5 december. Het Heerlijk Avondje is aangebroken. Nou ja, voor ons was dat al gisterenavond, op zaterdag. We hebben voor de zekerheid even allemaal een thuistest gedaan en zijn toen ouderwets gezellig tezamen gekomen: mijn man, mijn moeder, mijn broer, mijn beide dochters, mijn kleinzoon, diens vader en ikzelf. Het voelde fantastisch om met de allernaaste familie na zo lang weer eens gewoon iets te kunnen vieren zonder allerlei gedoe.
We hadden lekker eten in een Sint-thema. Of althans, dat was de bedoeling. Niet alles lukt altijd zoals het bedoeld is, maar de smaak was er zeker niet minder om. De soepstengels in de vorm van de staf waren misschien niet helemaal kaarsrecht, de gevulde eieren leken wel degelijk op Sinterklaas als we goed keken en de empanadas waren heerlijk, maar de zak-van-Sinterklaas-vorm was in de oven verdwenen.
Maar wat geeft dat? We waren tezamen, iedereen was blij en gezond, en dat was wat telde. Sinterklaas en zijn twee Zwarte Pieten (misschien dat sommigen nu beledigd zijn, maar bij ons kwamen dus geen roetveegpieten langs) kwamen de cadeautjes brengen, strooiden pepernoten en wisten mijn kleinzoon, die normaal heel veel praatjes heeft, volledig monddood te krijgen. Van zijn aanvankelijke bravoure was niets meer over zodra de Goedheiligman de deur binnenkwam.
Kortom, het was een Heerlijk Avondje.
Sinterklaas is bij ons een dingetje
Sinterklaas is bij ons een dingetje. We maken daar altijd enorm veel werk van. Elk cadeau voor de volwassenen krijgt een surprise, waar soms weken aan gewerkt wordt. Bij voorkeur slaat de surprise op het cadeau. En dan moet er natuurlijk een gedicht bij dat op zowel cadeau als surprise slaat en het liefst ook nog met de nodige spot of plagerij. Soms zijn de surprises werkelijk te mooi om weg te gooien en vaak kostten ze ook meer dan het cadeau zelf.
Nu stonden er op mijn verlanglijstje een aantal zaken en de helft daarvan bestond, niet heel verwonderlijk, uit boeken. En één van die titels was The Diary of a Napoleonic Foot Soldier door Jakob Walter die in de Grande Armée van Napoléon diende van 1806 tot 1813 in Pruisen, Polen en Rusland. Ik geloof niet dat mijn dochters helemaal begrepen waarom ik dat boek zou willen, maar ik wilde het heel graag lezen.
Mijn man Martin wist dat natuurlijk. Ik ben namelijk uitgebreid research aan het doen voor mogelijk een nieuw boek over de Franse Revolutie en de Napoleontische Oorlogen. Ik maak hem altijd deelgenoot van allerlei spannende of verrassende feitjes waar ik tegenop loop, maar ook deel ik mijn frustraties als ik iets niet kan vinden.
Rondreizende guillotine
Ik ben weken bezig geweest om precies uit te pluizen waar de guillotine in Parijs op welk moment stond. Die stond namelijk niet steeds op dezelfde plek. Het monster verhuisde voortdurend. En aangezien ik mijn verhalen graag zo historisch correct mogelijk wil hebben, wilde ik niet de fout maken dat ik een (fictieve) executie plaats zou laten vinden op een plein waar op dat moment in de geschiedenis de guillotine helemaal niet stond.
De verschillende pleinen heetten toen natuurlijk ook nog eens anders, wat het onderzoek soms wat verwarrend maakt als bronnen soms de moderne en soms de oude namen gebruiken. En bij elke standplaats van deze afschuwelijke moordmachine hoorde een vaste begraafplaats voor de slachtoffers.
Daarop slaat de mogelijk wat enigmatisch titel. De Cimetière de Picpus oftewel de Picpus Begraafplaats hoorde bij de Place du Trône Renversé, de naam die het huidige Place de l’île-de-la-Réunion tijdens de Revolutie droeg. Daar stond de guillotine tussen 14 juni en 27 juli 1794. In die 44 dagen zijn hier 1306 mensen geëxecuteerd, een gemiddelde van 30 per dag.
Mijn cadeau en de reden waarom ik het wilde hebben gaven Martin het idee voor de surprise. Hij bouwde een kleine guillotine model 1792, compleet met uitschuifbare plank voor het slachtoffer, een valmes dat ook daadwerkelijk naar beneden komt als je het touwtje losmaakt en een beweegbare plank voor over de nek. En natuurlijk met een mandje voor het hoofd en een slachtoffer van klei. Het is misschien wat morbide, maar ik vind hem prachtig gemaakt met oog voor detail. Het bijpassende gedicht maakte het helemaal af.
Geschiedenisfanaat of niet
Voor de lezer die zich nu misschien bezorgd maakt over het geestelijk welzijn van mijn bijna driejarige kleinzoon: toen de volwassenen hun cadeaus uitpakten, lag hij al in bed. Met zijn net gekregen Playmobil-triceratops. Dus hij heeft mijn bijzondere surprise niet gezien en ik kon zonder zorgen zeer verheugd zijn over dit kleine kunstwerkje, dat met zoveel liefde door mijn man voor me is gemaakt. En ik ga hem zeker bewaren! Hij krijgt ergens een mooi plekje.
Tja, je bent een geschiedenisfanaat of niet, zelfs op het Heerlijke Avondje…
It’s December 5th. The ‘Heerlijk Avondje’ (Delightful Evening) has arrived. Well, for us that was already last night, on Saturday. Just to be sure, we all did a home test and then got together in an old-fashioned way: my husband, my mother, my brother, my two daughters, my grandson, his father and myself. It felt fantastic to be able, without all kinds of hassle, to celebrate with the immediate family after so long.
We had good food in a Saint theme. Or at least, that was the intention. Not everything always works out as intended, but the taste was certainly no less. The breadsticks in the shape of the staff may not have been completely straight, the deviled eggs did look like Sinterklaas if we looked closely and the empanadas were delicious, but the sack-of-Sinterklaas shape had disappeared in the oven.
But what does it matter? We were together, everyone was happy and healthy, and that was what counted. Sinterklaas and his two Zwarte Pieten or Black Peters (maybe some are offended now, but we didn’t have any sooty Peters) came to bring the presents, strew pepernoten (tiny gingerbread cookies) and managed to silence my grandson, who normally is quite talkative. Nothing was left of his initial bravado as soon as the Goedheiligman (Good Holy Man) entered the door.
In short, it was a wonderful evening.
Sinterklaas is a “thing” with us
Sinterklaas is a thing with us. We always put a lot of effort into this. Every gift for the adults gets a surprise package, which sometimes takes weeks to complete. Preferably, the surprise package refers to the gift. And then, of course, there must be a poem that refers to both gift and surprise and preferably also with the necessary mockery or teasing. Sometimes the surprises are really too good to throw away and often they cost more than the gift itself.
Now there were a number of things on my wish list and half of them, not very surprisingly, consisted of books. And one of those titles was The Diary of a Napoleonic Foot Soldier by Jakob Walter who served in the Grande Armée of Napoléon from 1806 to 1813 in Prussia, Poland and Russia. I don’t think my daughters fully understood why I would want that book, but I really wanted to read it.
My husband Martin knew that, of course. I am doing extensive research for a possible new book about the French Revolution and the Napoleonic Wars. I always share with him all kinds of exciting or surprising facts that I run into, but I also share my frustrations if I can’t find something.
Travelling guillotine
It took me weeks to figure out exactly where the guillotine in Paris was at which time. It wasn’t always in the same place. The monster was constantly moving. And since I like my stories to be as historically accurate as possible, I didn’t want to make the mistake of having a (fictional) execution take place on a square where the guillotine was not at all at that moment in history.
Of course, the different squares were also called differently back then, which can make the research a bit confusing when sources sometimes use the modern and sometimes the old names. And to each location of this horrible killing machine belonged a permanent cemetery for the victims.
This is what the possibly somewhat enigmatic title refers to. The Cimetière de Picpus or the Picpus Cemetery belonged to the Place du Trône Renversé, the name that the current Place de l’île-de-la-Réunion bore during the Revolution. The guillotine stood there between June 14 and July 27, 1794. In those 44 days, 1306 people were executed here, an average of 30 per day.
My gift and the reason why I wanted it gave Martin the idea for the surprise package. He built a small guillotine model 1792, complete with an extendable shelf for the victim, a weighted angled blade that actually comes down when you loosen the string, and a movable pillory for over the neck. And of course with a basket for the head and a victim made of clay. It may be a bit morbid, but I think it’s beautifully made with an eye for detail. The matching poem made it complete. For those not accustomed wit surprise packages: the book was hidden in the ‘floor’.
History buff or not
For the reader who may now be concerned about the mental well-being of my almost three-year-old grandson, when the adults unwrapped their presents, he was already in bed. With his newly received Playmobil triceratops. So he didn’t see my special surprise and I did not have to worry about being very pleased with this little work of art, which was made for me with so much love by my husband. And I’m definitely going to keep it! It gets a nice spot somewhere.
Well, you’re either a history buff or you’re not, even on the Heerlijk Avondje…
Comments (0)