Ik had al eens in een vorig blog geschreven dat stambomen me fascineren. Vraag me niet waarom; ik heb geen flauw vermoeden. Maar het zat er al heel jong in.
Op een dag – ik zal zo’n 15 jaar oud geweest zijn – nam mijn leraar Latijn en Oud-Grieks me apart. Hij wilde me een boek aanraden, waarvan hij dacht dat het net wat voor mij zou zijn. “Ga eens Lord of the Rings van Tolkien lezen,” zei hij. “Ik denk dat je het fantastisch zult vinden zoals ik jou een beetje ken.” Ik was meteen verslaafd, aan Tolkien en aan het genre.
Van Lord of the Rings tot de Bijbel
Maar ik dwaal af. We zouden het over stambomen hebben. En Tolkiens boeken zitten er vol mee, uitgebreide, ingewikkelde stambomen, die keurig in de appendix van de romans staan uitgeschreven. Ik vond ze fascinerend. Ik heb ze uitgebreid bestudeerd en uit mijn hoofd geleerd.
Al eerder, voor die tijd, boeiden stambomen me bovenmatig. Als meisje van negen schreef ik zelf de stambomen uit die ik uit het Oude Testament van de Bijbel kon distilleren. Ik vond Centennial vooral zo leuk vanwege de stamboom, die de verhalen door de tijd aan elkaar reeg. Waarschijnlijk was ik een beetje een raar kind, want ik ploos ook de stambomen van verschillende koningshuizen uit. Nogmaals, vraag me niet waarom: ik vond het boeiend. Ik spendeerde uren in de bibliotheek om dat te realiseren in dat pre-internet tijdperk.
Als kind knipte ik uit magazines de stamboom van de Oneddin familie, met van die leuke, ovalen fotolijstjes, zodat er bij elke naam een gezicht uit de serie stond. Op de middelbare school merkte ik dat het me hielp bij het lezen van romans de stamboom van de personages bij te houden om te snappen wie wie was en waarom ze bepaalde dingen deden of zeiden. Dat begon bij Van Oude Mensen de Dingen die Voorbij Gaan en ik ben dat blijven doen.
Zo blij als een kind in een snoepwinkel
Later ging ik me ook verdiepen in mijn eigen familiestamboom, waar ik tot op de dag van vandaag mee bezig ben. Elke keer als ik weer een klein stukje van de puzzel vind, voel ik me zo blij als een kind in een snoepjeswinkel. Ik hoop nog steeds een ridder of ander interessant persoon in mijn stamboom tegen te komen, maar tot nu toe ben ik niet verder gekomen dan gewone arbeiders en boeren, vissers en zeelieden. Hier en daar wordt de saaie opsomming opgeleukt door een smid of organist, maar dat is het dan ook.
Misschien kwam het door de familieverhalen die mijn vader altijd in geuren en kleuren vertelde. Ik weet wel dat ze me ertoe aangezet hebben alle broers en zusters van mijn grootouders op een rijtje te zetten. Ik moest het daarbij doen met wat mijn ouders nog wisten en toen ik de lijst niet compleet kreeg, ben ik naar het stadhuis getrokken en in de archieven gedoken.
Dat ik niet de enige ben met deze ‘afwijking’, bewijst wel dat er veel mensen bezig zijn met genealogie en bijvoorbeeld een schrijver als George R.R. Martin, de schrijver van de serie A Song of Ice and Fire (beter bekend als Game of Thrones).
Heerlijk vind ik het als een schrijver een stamboom in zijn boek opneemt! Man, wat een vreugde. En wederom heb ik geen idee waarom. Het zijn wat namen en lijntjes, wat kruisjes en pijltjes. Wat is daar nu zo leuk aan?
Schaapjes tellen
Goed. Stambomen dus. Ik kan me niet meer herinneren wanneer ik begonnen ben mijn eerste fantasiestamboom te tekenen. Ik weet evenmin hoe ik daartoe kwam. Al jong wiegde ik mezelf ’s avonds in slaap door hele wildwestdorpen met alle inwoners erbij te bedenken, met naam en toenaam en verwantschappen; dat is weer eens iets anders dan schaapjes tellen, denk ik dan maar.
Ik ging schrijven en ik ging stambomen bedenken voor mijn hoofdpersonages. Vaak was de stamboom er eerder dan het plot. Meestal leidde de stamboom tot ideeën voor het plot. Niets zo destructief als familie-intriges en -ruzies immers. Ik had die stambomen ook nodig als houvast, zodat ik goed in de gaten kon houden wie met wie verwant was, hoe oud mensen waren, welke loyaliteiten of antipathieën ze door hun verwantschappen konden hebben. Het gaf me een beeld wie iemand was, waar hij of zij vandaan kwam en hoe dat van invloed was.
En ik vind het leuk. Als ik even niet meer weet wat ik schrijven moet of mezelf heb vast geschreven, dan werk ik gewoon weer wat verder aan de stamboom en komt de inspiratie vanzelf.
Stambomen in mijn boeken zijn als ijsbergen
Helaas bleek het net zo vaak ook een valkuil. Als je zelf iets leuk vindt, ben je vaak overenthousiast. En zo liepen mijn stambomen qua omvang vaak gierend uit de hand. Zelf had ik dan de behoefte het ook allemaal in een boek te verwerken, maar dat is natuurlijk niet wenselijk. Je kunt immers van je lezers niet verwachten dat ze dezelfde manie hebben als jij.
En dan moet je gaan snijden… Je ‘wist’ familieleden ‘uit’. Je voegt er twee samen. Je verzwijgt andere. Is het van belang voor de lezer om te weten of Bernard en Yvette Warwick behalve de zoon die in het boek een rol speelt, ook ooit nog andere kinderen hebben gehad? Nee. Is het interessant om te weten hoe de neven en nichten van Flibu heetten en wat ze deden? Evenmin.
Jammer vond ik het soms wel. Zeker in de stamboom van Damien Kingston zitten zo veel duistere geheimen, zo veel skeletten in de kast, zo veel schandalen, dat ik ze met liefde allemaal neergepend had. Maar dat ging nu eenmaal niet. Ik mag mijn passie niet tot een valkuil laten worden.
Stambomen in mijn boeken zijn als ijsbergen: je ziet alleen het topje, maar onzichtbaar onder de donkere golven van het verhaal ligt de rest. Ik heb eraan gedacht de stamboom van de Kingstons als een soort appendix ergens op deze website te plaatsen, maar de vraag is hoeveel mensen ik daar een plezier mee zou doen. Dus zeg het maar, beste lezers…
Family trees
I have already written in a previous blog that family trees fascinate me. Don’t ask me why; I don’t have a clue. But it was there from a very young age.
One day – I must have been about 15 years old – my Latin and Ancient Greek teacher took me aside. He wanted to recommend a book that he thought would be just the thing for me. “Go read Tolkien’s Lord of the Rings,” he said. “I think you’ll love it the way I know you.” I was immediately hooked, to Tolkien and to the genre.
From Lord of the Rings to the Bible
But I digress. We would talk about family trees. And Tolkien’s books are full of them, extensive, intricate family trees, neatly written out in the appendix of the novels. I found them fascinating. I studied them extensively and memorized them.
Even before that day, family trees fascinated me excessively. As a nine-year-old girl, I wrote down the family trees that I could distill from the Old Testament of the Bible. I liked Centennial so much because of the family tree, which strung the stories together through time. I was probably a bit of a weird kid, because I also meticulously unraveled the family trees of various royal houses. Again, don’t ask me why: I found it captivating. I spent hours in the library trying to make that happen in that pre-internet era.
As a child, I used to cut out the family tree of the Oneddin family from magazines, with those nice, oval photo frames, so that each name had a face from the series. In high school, I found that it helped me when reading novels to keep track of the family tree of the characters to understand who was who and why they did or said certain things. It started with Van Oude Mensen de Dingen die Voorbij Gaan and I have continued to do so.
As happy as a kid in a candy store
Later, I also started to delve into my own family tree, which I am still working on to this day. Every time I find another small piece of the puzzle, I feel as happy as a kid in a candy store. I still hope to find a knight or other interesting person in my family tree, but so far I have not progressed beyond ordinary workers and farmers, fishermen and sailors. Here and there the boring list is embellished by a blacksmith or organist, but that’s about it.
Maybe it was because of the family stories that my father always told in all the gory details. I do know that they pushed me to list all the brothers and sisters of my grandparents. I had to make do with what my parents still knew and when I couldn’t complete the list, I went to the town hall and dived into the archives.
The fact that I am not the only one with this ‘anomaly’ proves that there are many people involved in genealogy and, for example, a writer like George R.R. Martin, the writer of the series A Song of Ice and Fire (better known as Game of Thrones).
I love it when a writer includes a family tree in his book! Man, what a joy. And again, I have no idea why. It’s some names and lines, some crosses and arrows. What’s so great about that?
Counting sheep
Well then. Pedigrees. I can’t remember when I started drawing my first fantasy family tree. Nor do I know how I came to do that. As a young girl, I lulled myself to sleep at night by thinking of entire wild west villages with all the inhabitants, with names and surnames and relationships; how about that instead of counting sheep!
I started writing and I started coming up with family trees for my main characters. Often, the family tree was there before the plot. Most of the time, the family tree led to ideas for the plot. After all, nothing is more destructive than family intrigues and quarrels. I also needed those family trees as something to hold on to, so that I could keep a close eye on who was related to whom, how old people were, what loyalties or dislikes they might have because of their relationships. It gave me a picture of who someone was, where he or she came from and how that influenced them.
And I like it. If I don’t know what to write anymore or if I’m stuck in the plot, I just continue working on the family tree and the inspiration comes naturally.
Family trees in my books are like icebergs
Unfortunately, it also turned out to be a pitfall just as often. If you like something yourself, you are often overenthusiastic. And so my family trees often got out of hand in terms of size. I felt the need to put it all in a book, but that is of course not desirable. After all, you can’t expect your readers to have the same mania as you.
And then you have to start cutting… You ‘erase’ family members. You put two of them together. You keep quiet about others. Is it important for the reader to know whether Bernard and Yvette Warwick ever had other children besides the son who plays a role in the book? No. Is it interesting to know what Flibu’s cousins were called and what they did? Neither.
I thought it was a pity sometimes. Certainly in Damien Kingston’s family tree there are so many dark secrets, so many skeletons in the closet, so many scandals, that I would have loved to write them all down. But that just wasn’t possible. I can’t let my passion become a trap.
Family trees in my books are like icebergs: you only see the tip, but invisible beneath the dark waves of the story lies the rest. I have thought of placing the family tree of the Kingstons as a kind of appendix somewhere on this website, but the question is how many people I would please with that. So just tell me, dear readers…
Comments (4)
Ik was net zo’n vreemd kind. Gek op verhalen van mijn (oud)ooms en tantes over vroeger. Willen weten hoe de familie in elkaar zat. Waar iedereen gewoond had en wat ze deden. Ik zeurde mijn ouders en andere familie gek om gegevens, namen, data en beroepen. Gelukkig vond mijn moeder dat ook leuk. Ik zal het wel van haar hebben, evenals de belangstelling voor geschiedenis. Vanaf mijn twaalfde de familie uitgezocht en in 1971 echt met genealogie begonnen. Heb er inmiddels een deel van mijn werk van gemaakt en zoek nog steeds stamreeksen uit voor mensen die een familiewapen willen. Bovendien ben ik gek op een bepaalde soort fantasy en nog eens ruims 25 jaar lid van Unquendor, het Nederlands Tolkiengenootschap, geweest. Maar de geschiedenis heeft het op den duur toch gewonnen en ik schrijf tegenwoordig boeken. Met stambomen. En kaarten en plattegronden, maar dat is een ander verhaal…
Gelukkig ben ik niet de enige ‘nerd’. 🙂
De Kingston stamboom zou ik graag zien!
Ik zal hem je mailen.